Geboortereportage in Rotterdam| Lyo

Begin december maak ik kennis met Annemiek en Ivan. Getipt via Gardy (mijn verloskundige toen ik zelf zwanger was), wat het stiekem extra leuk maakt. Annemiek vertelt dat de zwangerschap voorspoedig verloopt en dat ze er beiden naar uit kijken hun kleine man ergens eind januari te mogen ontmoeten. In de tussentijd hebben we een aantal keer contact over het geboorte fotoalbum en Annemiek geeft ook aan graag een foto te willen gebruiken voor het geboortekaartje, wat uiteraard mogelijk is.
En zo komt de uitgerekende datum langzaam dichterbij en op 22 januari (wat de uitgerekende datum is) krijg ik een berichtje van Annemiek dat alles rustig is en er nog geen voortekenen zijn. Als ik een paar dagen later nog eens informeer hoe het nu gaat, geeft Annemiek aan dat de kleine nog steeds ‘hoog en droog’ zit en dat ze op 2 februari de bevalling willen gaan inleiden, mocht de kleine voor die datum niet zelf aangeven dat het tijd is om de veilige buik te verlaten.

En inderdaad, het wordt 2 februari. Die vrijdagochtend moeten Annemiek en Ivan zich melden in het ziekenhuis en zal er een ballonnetje geplaatst worden. In principe mogen ze na het plaatsen van het ballonnetje weer naar huis om af te wachten en hoeven ze zich een dag later pas weer te melden. Echter het plaatsen van het ballonnetje wil niet lukken en iets na elven krijg ik het bericht dat ze het met tabletten gaan proberen. Dit betekent echter wel dat Annemiek in het ziekenhuis moet blijven. We hebben nog een aantal keer contact en op zaterdagmorgen meldt Ivan dat er vrijdagavond 2 cm ontsluiting was en dat het ‘tabletten regime’ vandaag zal worden voortgezet.
En toen was het ineens zondagmiddag 15:00 uur als Ivan me belt. Hij vertelt dat het een keizersnede zal worden en dat ze al bezig zijn met de voorbereidingen. Ik geef aan dat ik er direct aankom. Ik spring uit bad (ja, ja, ik lag op zondagmiddag lekker ontspannen in een warm bad te dobberen 😉 ), droog me maar half af, trek snel m’n kleding aan en ren naar beneden waar ik m’n tas onder m’n bureau vandaan gris. Met een snelle ‘doei’ ren ik naar de auto. 15:06 uur. Ik reken 20-25 minuten rijden, dat gaat krap worden weet ik uit ervaring. Ik stuur Ivan nog een appje om te vragen of hij de gynaecoloog kan vragen of ik mee de ok op mag en hij laat me weten dat dat akkoord is. Kijk, dat is een meevaller. Het enige dat nu nog in de weg staat is die 25 minuten om in het ziekenhuis te komen. Ik trap het gaspedaal flink in en ik weet de 25 minuten terug te brengen tot een krappe 20 minuten. Terwijl ik naar de hoofdingang ren bel ik Ivan. Het gesprek verloopt wat rommelig (ik hoor ook van alles op de achtergrond), maar uit alle achtergrondgeluiden weet ik toch een ‘E2’ te destilleren en ik ren naar de informatiebalie. “E2?,” is alles wat ik er al hijgend weet uit te brengen. De allervriendelijkste dame moet lachen en wijst me in de juiste richting. Ik besluit te trappen te nemen en wanneer ik – eindelijk – boven aan kom zie ik…..

Geboortefotografie in Rotterdam

… juist ja, een dichte deur. Hè nee toch, het zal toch niet? Ik stuur Ivan een appje dat ik voor de deur sta, maar ik heb te weinig geduld om op zijn reactie te wachten, dus ik bel hem nog maar een keer. Ik vraag hem waar ze zijn (“Op de OK”) en of ik nog naar binnen mag (“Ik zal het aan iemand vragen”). Ik loop toch nog even naar de afdeling tegenover de OK om te vragen of zij iets voor me kunnen betekenen, maar na een ‘Sorry, helaas’ rest me niets anders dan te wachten. Geduldig te wachten. En dat is voor iemand die vol adrenaline zit van de autorit en het rennen (en ook nog eens van nature niet over een flinke voorraad ‘geduld’ beschikt), best wel lastig. En dat is een understatement. Een klein kwartier later stapt er een verpleegster de lift uit. “Jij bent de geboortefotograaf?”, vraagt ze? Ik knik en ze vertelt me dat Annemiek en Ivan zo waarschijnlijk naar de verkoeverkamer zullen gaan en dat ze even gaat vragen of wij daar alvast naartoe mogen. Verkoever? Huh? Maar dat betekent dat er al een baby is? Oh…. En ineens vallen er een aantal kwartjes en realiseer ik me dat de twee keer dat ik Ivan belde, de kleine er al was. Die onverwachte keizersnede en de snelheid waarmee de dingen dan kunnen gaan moeten nogal overdonderend geweest zijn. En wanneer je dan ook nog eens zo’n ‘opgefokte’ geboortefotografe aan de lijn krijgt wordt het allemaal wel erg veel. Ik moet er ineens om lachen. Wat een achtbaan weer. Wanneer we de verkoeverkamer op lopen komen Ivan en Annemiek al uit de OK. Ik zie een glimlach op beider gezichten, wat me meteen gerust stelt. Alles is in orde met de kleine en mama, en dat is het allerbelangrijkste. De rest is bijzaak. Ik begrijp dat de kleine om 15:14 uur is geboren. Tja, dat had ik nooit gered. Een klein kwartier later mogen we al terug naar de afdeling. De verpleegster geeft aan dat de familie al zit te wachten en vraagt of zij hen er al bij mag halen of dat ze nog even een rustig momentje voor zichzelf willen. Ivan kijkt naar Annemiek en zij geeft aan dat iedereen welkom is. Al op de gang komt Gardy aangerend en de eerste felicitaties, knuffels en kussen zijn een feit.

Het uur daarna leg ik zoveel mogelijk vast. De eerste ontmoeting met de familie, de ‘onthulling’ van de naam (Lyo), de eerste borstvoeding (ja, deze kleine vent is een waar natuurtalent) en alle knuffels. Daarna wordt Lyo gewogen, gemeten en aangekleed. Zo vertederend om te zien dat zo’n eerste keer aankleden best nog wel spannend en inspannend is. De routine ontbreekt nog, maar dat zal over een paar dagen al heel anders gaan. Het valt me op dat Annemiek was stiller is geworden en ook wat bleker. Mede daarom stel ik voor dat we nu afscheid nemen en dat ik de volgende dag nog even terug zal komen om wat foto’s te maken voor het kaartje. Hopelijk hebben Ivan en Annemiek dan wat uit kunnen rusten. Wanneer ik een dag later terug kom begrijp ik dat mijn waarneming niet verkeerd was en dat Annemiek net nadat ik wegging bijna is flauwgevallen. Die avond is er meerdere keren gepoogd om de bloedstolsels uit de baarmoeder te verwijderen. En dat kan (en ging) helaas niet op een hele zachte manier. Gelukkig voelt Annemiek zich nu een stuk beter en dat is ook te zien. Ik maak nog een aantal foto’s en dan nemen we weer afscheid. Voor even, want we zien elkaar binnenkort weer voor de newbornreportage.

Nabewerkte foto’s, gemaakt met de telefoon

Geboortereportage Rotterdam

Foto’s uit de geboortereportage

Geboortefotograaf Rotterdam
Geboortefotografie Zuid-Holland
Geboortefotograaf Zuid-Holland
Bevallingsfotografie Zuid-Holland
Bevallingsfotografie Rotterdam
Geboortefoto's
Birthphotography
Geboortefotografie in het ziekenhuis
Geboortefotografie

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.