De geboorte van hun eerste dochter herinner ik me nog als de dag van gisteren. Het slapen in mijn auto op de doodstille parkeerplaats bij het Diakonessenhuis, de kamer vol medisch personeel nadat Sophie was geboren en het gezicht van Sanne na die enorme emotionele achtbaan.

In de periode na de geboorte stuurt Sanne me af en toe een fotootje toe. Totdat ik eind september 2018 een berichtje krijg met de vraag of ik half mei 2019 iets te doen heb…. Sophie krijgt een broertje of zusje. Uiteraard wil ik de geboorte vastleggen. Hopelijk gaat deze geboortereis een voorspoediger ervaring worden dan vorige keer.

Een huis vol vrouwen

Half november stuurt Sanne me een zwart-wit foto door. Of ik ‘even’ wil voorspellen of Sophie een broertje of zusje krijgt. ‘Het wordt een jongen’, antwoordde ik resoluut. De kleurenfoto die Remco vervolgens doorstuurt bevestigd maar weer eens dat ik geen carrière als toekomstvoorspeller moet najagen, kortom Sophie krijgt een zusje en Remco zit straks in een huis vol vrouwen (Succes kerel 😉 ). Deze zwangerschap wordt Sanne goed gemonitord en er is uitgebreid overleg met de gynaecoloog, over zowel het verloop van de zwangerschap als de geboorte zelf. Sanne stuurt me een stroomschema van de geboorte. Als er dit gebeurt, dan zijn dit of dat de opties. Het valt me op dat er flink wat lijnen eindigen in ‘keizersnede’, maar het mooiste zou natuurlijk zijn dat het een soepele natuurlijke geboorte kan worden. Sanne houdt me up to date voor wat betreft controle afspraken. De groeiecho’s zijn elke keer goed, dus dat staat die gewenste natuurlijke geboorte niet in de weg. Een maand voor de uitgerekende datum laat Sanne me weten dat het ook een keizersnede gaat worden wanneer ze over de 40,5 week gaat.

1 mei gaat de officiële standby-tijd in en slechts een paar dagen later meldt Sanne dat het rommelt. Nu weet ik van de vorige keer dat het daarna zomaar nog een aantal weken kan duren, maar zoals ik inmiddels wel heb geleerd is er niets zo onvoorspelbaar als een geboorte, dus het zou zo maar eens door kunnen zetten. Uiteindelijk blijkt het toch vals alarm te zijn en langzaam maar zeker komt de uitgerekende datum van 15 mei dichterbij. 1 dag voor de datum laat Sanne weten dat ze is gestript. 2 dagen later (donderdag) staat er een afspraak gepland bij de gynaecoloog. Mocht de bevalling nog niet uit zichzelf op gang zijn gekomen, dan kan ook hij nog een keer strippen. Bovendien zal er meteen een afspraak worden gemaakt voor een geplande keizersnede, maar dat zal dan pas na het weekend worden. Die avond moet ze ook nog even bellen aangezien ze de kleine die dag wat minder heeft gevoeld. Dat moet wel meer worden, anders mag ze de volgende dag voor een hartfilmpje naar het ziekenhuis.

Binnen een half uur van 5 naar 10 cm

Rond kwart over 8 bericht Sanne dat het ‘gerommel’ weer is begonnen en een uur later volgt de mededeling dat het gerommel een stuk heftiger is dan de week ervoor. De verloskundige is inmiddels gebeld en de verwachting is dat zij er binnen 3 kwartier is. Dan word ik om 21:50 uur ineens gebeld door Remco. Sanne heeft dan 5 cm ontsluiting en ze gaan richting het ziekenhuis. 20 minuten later belt Remco nogmaals om door te geven dat ze niet naar het Diakonessenhuis zullen gaan, maar naar het Leidsche Rijn ziekenhuis. Ik zit op dat moment al in de auto en heb wat moeite alles te verstaan. Het Leidsche Rijn ziekenhuis ken ik inmiddels goed, dus ik kan m’n navigatie uitzetten. Ondanks het verloop van de geboorte van Sophie, rijd ik toch wat harder dan toegestaan. Waarom weet ik eigenlijk niet, wat dat betreft voel ik me niet opgejaagd of zo. Mocht de ontsluiting ‘volgens het boekje’ doorzetten, dan ben ik ruim op tijd, zeker op dit tijdstip.

Wanneer ik bij het Diakonessenhuis heb geparkeerd loop ik direct door naar binnen. Normaal gesproken fotografeer ik altijd de ingang van het ziekenhuis, maar deze keer laat ik dat even. Waarom weet ik niet precies. Met de lift ga ik naar de vierde en ik meld me bij de receptie, waar ze met me meelopen naar de betreffende verlos suite. Wanneer ik binnenkom zie ik Sanne op de baarkruk zitten en Remco staat achter haar. Mijn hoofd schat snel de situatie in, want dit betekent dat Sanne al aan het persen is…. Maar dan is ze binnen een half uur van 5 naar 10 cm ontsluiting gegaan. Hoe kan dat nou ineens? Ik stop m’n gedachten, want ik moet nu snel zijn. Geen baby in ieder geval, ik ben dus op tijd, en snel pak ik mijn camera uit m’n tas. M’n jas uitdoen moet maar even wachten. Sanne verbijt letterlijk haar pijn op een doekje en nog geen 5 minuten na binnenkomst, om 23:06 uur, wordt hun dochter geboren. De kleine dame heeft een korte navelstreng en Remco knipt deze door terwijl Sanne nog op de baarkruk zit. Daarna wil verloskundige Dominique haar snel op bed hebben, aangezien Sanne wat ruim bloed lijkt te verliezen.

Amputeren?

Remco pakt zijn dochter van Sanne over, zodat Sanne op bed kan gaan liggen. Hoe anders is deze geboorte in vergelijking met die van hun eerste dochter. Toen was er geen ruimte om in alle rust de kleine uitgebreid te bekijken en aan te raken. Wanneer Sanne weer op bed ligt legt Remco zijn dochter weer snel bij Sanne. ‘Hoe gaat de dame heten’, vraagt de verpleegkundige. ‘Danique’ antwoord Sanne, ‘met ‘q u e’ op het einde’. Remco geeft aan dat hij de naam wat anders wilde schrijven: ‘iets met ‘ieck’ of zo.’, maar Sanne hield haar lief keurig binnen de lijntjes, dus het werd toch het wat meer bekende Danique. Ondertussen voelt Dominique of de placenta al wat losser begint te komen, echter Sanne heeft enorm last van haar stuitje. Elke aanraking is extreem pijnlijk. Als Danique iets kracht zet, roept (of beter gezegd, vloekt 😉 ) Sanne het uit van de pijn.

Dominique stelt voor om eerst de kleine na te kijken en daarna nog eens te kijken of de placenta wat gemakkelijker los wil komen. Danique wordt nagekeken en gewogen, met haar 3566 gram is ze ietsje zwaarder dan haar oudere zus. Na de controles neemt Remco Danique weer over, zodat Sanne zich weer kan concentreren op het geboren laten worden van de placenta. ‘Hoe zullen we het gaan doen?’, vraagt Dominique. ‘Kun je de onderkant niet gewoon amputeren?’, antwoord Sanne gekscherend. Een pijntechnisch mogelijk interessant voorstel, maar helaas zit deze optie er niet in. Ze zal er toch doorheen moeten, hoe vervelend ook. Nog steeds is haar buik overgevoelig. Wanneer Dominique aan de navelstreng trekt, verkrampt Sanne van de pijn. Haar stuitje doet zo’n zeer. De emoties worden Sanne even teveel en Dominique spreekt haar bemoedigend toe terwijl ze er tegelijkertijd op aandringt dat de placenta nu echt geboren moet gaan worden. Met hulp van de verpleegkundige die op dat moment binnenkomt lukt het om de placenta, een kleine drie kwartier na de geboorte van Danique, te laten komen. De pijn aan Sanne’s stuitje neemt daarna gelukkig snel wat af.

Ze kan fantastisch poepen

Remco legt Danique weer bij Sanne neer en na een tijdje op haar borst te hebben gelegen probeert ze om haar aan te leggen. Het is weer even wennen en de kleine meid lijkt in eerste instantie niet veel interesse te hebben. Ze is ook wat huilerig en Sanne vraagt of alles wel goed is. Gezien de vorige geboorte-ervaring is haar bezorgdheid niet meer dan logisch en Dominique stelt haar gerust, haar kleine meid doet het fantastisch. Remco nuttigt ondertussen z’n beschuit met muisjes en daarna worden Danique opgemeten en krijgt ze een luier aan. 1 vinkje kan in ieder geval gezet worden, want de kleine meid heeft al bewezen dat ze fantastisch kan poepen 😉 . Wanneer Danique daarna weer bij Sanne wordt gelegd lijkt ze meer zin in borstvoeding te hebben. Als ze wordt aangelegd hapt ze meteen gretig toe. Het is pas dan dat ik door de bezorgdheid op Sanne’s gezicht een stukje trots en blijheid zie. ‘Ik besef het gewoon allemaal nog niet zo goed’, zegt Sanne en voegt toe dat ze dat vorige keer ook had. En dat is helemaal ok, het gevoel heeft gewoon tijd nodig om echt door te dringen. Ik maak nog wat ‘geposeerde’ gezinsfoto’s en nadat Sanne heeft gedoucht nemen we afscheid.

Wanneer ik in de auto naar huis zie bedenk ik me dat het een grote wens van Sanne was om de ontmoeting van Sophie met naar zusje Danique vast te laten leggen. Gezien het tijdstip waarop Danique werd geboren kwam het daar helaas niet van. In mijn hoofd maak ik de notitie dat ik mijn camera mee zal nemen wanneer ik het geboortealbum af ga leveren, zodat ik in ieder geval een mooie foto van het hele gezin kan maken. Daarmee wordt het ontmoetingsmoment wellicht een klein beetje gecompenseerd. Remco, wat vind je van deze ‘deal’? 😉 . Ik wens jullie in ieder geval alle goeds voor de toekomst. Ik hoop dat alles z’n ritme weer vindt en dat het geluksgevoel tot in elke vezel door mag dringen ♥.

Geboortefotografie in Utrecht
Geboortereportage in Utrecht
Bevallingsfotografie Utrecht
Bevallingsreportage Utrecht
Geboortefotograaf in Utrecht
Bevallingsfotograaf in Utrecht

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.