Iedere geboorte kent zo z’n eigen uitdagingen. Maar deze bevalling was zelfs hierop een overtreffende trap en nu ik het verhaal begin te schrijven, voel ik in mij een stukje twijfel of zelfs ik me nog alles kan herinneren. Maar goed, laten we gewoon bij het begin beginnen.

Tarotreading

Ik ken Liane al sinds – ongeveer – 2011. Veel virtueel met elkaar geschreven en elkaar ook een aantal keer ontmoet, maar zoals dat soms gaat, lopen levenswegen niet altijd parallel en na verloop van tijd verloren we elkaar uit het oog. Tot begin januari dit jaar, waarop ik contact zocht voor een tarot reading. Ze had dat al eens eerder gedaan en het had toen enorme indruk op me gemaakt. In mij voelde ik dat het tijd was voor een nieuwe reading en de mogelijke bijbehorende inzichten.

In de jaren dat we geen contact hadden is er veel veranderd. Ik ben inmiddels getrouwd en al weer 3 jaar moeder van een kleine boef. En ook Liane was haar geliefde tegengekomen en in haar reactie op mijn eerste mail gaf ze aan te hopen dit jaar ook moeder te mogen worden. Een kleine 10 dagen na deze mail liet Liane me weten dat ze tijdens het schrijven van haar eerdere mail net zwanger was, echter het nog niet wist. Toeval? Hmm, daar geloof ik niet zo in.

Niet zo’n inspirerende ervaring

In de maanden daarna hadden we regelmatig contact en zo gebeurde het dat Robert en Liane op een zondagmiddag in juli bij ons op de koffie kwamen en meteen de baby meubeltjes meenamen die ik voor Jaran heb gebruikt. Mijn meubels sloten precies aan bij wat ze zelf in gedachten hadden, hoe mooi kun je het hebben. Helaas was mijn eigen kleine boef die dag niet op z’n best, dus als voorproefje op een ‘kleine in huis’ was dit waarschijnlijk niet de meest inspirerende ervaring ;-).

Toen de mannen druk waren met het inladen van de meubels, bladerde Liane een demo-album van me door en wat ze zag raakte haar blijkbaar zo, dat ze een kleine week later liet weten te overwegen om de geboorte van hun mannetje te laten vastleggen. Was het in eerste instantie de bedoeling om de geboorte van hun mannetje klein en intiem te houden, nu sprak het idee om deze bijzondere gebeurtenis te laten vastleggen toch wel aan. We hebben toen nog eens rustig alles doorgenomen en na een tijdje zei Robert ineens ‘ik denk maar dat we het moeten doen’. Voor mij, zowel als vriendin als geboortefotograaf, een prachtig en dankbaar moment.

Placenta praevia

Liane hielde me tijdens de zwangerschap op de hoogte van alle gebeurtenissen. Aanvankelijk leek het er een tijdje op dat het mogelijk een keizersnede zou worden, aangezien de placenta voor de baarmoedermond lag, maar tijdens de echo’s bleek dat de placenta bij het groeien van de baarmoeder was opgetrokken tot voorbij de minimale 1.6 cm bij de baarmoedermond vandaan. Daarmee was een geplande keizersnede voorlopig van de radar en zou Liane gewoon natuurlijk kunnen bevallen. Hoewel bloedingen regelmatig voorkomen bij een placenta praevia, is het niet iets om te negeren. De laatste weken brachten ze dan ook regelmatig een bezoek aan het ziekenhuis voor een echo en een hartfilmpje wanneer Liane weer wat bloed was verloren. Gelukkig was alles iedere keer goed, maar het brengt toch iedere keer de nodige stress met zich mee. In overleg met het ziekenhuis wordt dan ook besloten om op woensdag 28 augustus te gaan inleiden. Gezien de drukte in het ziekenhuis wordt dit met een dagje verzet.

Ontbijt op het balkon

En zo bericht Robert me op donderdagavond 29 augustus, dat het ballonnetje is geplaatst en dat ze de volgende ochtend om 6 uur gewekt zullen worden om te kijken of het ballonnetje wat heeft gedaan. ‘s Morgens laat Liane weten dat ze na een plaatsen van het ballonnetje wat lichte weeën heeft gehad, maar dat deze niet hebben doorgezet. Ook is er nog niet voldoende ontsluiting om de vliezen te kunnen breken. Om 13:00 uur zullen ze nog een keer komen checken en dan zal worden besloten of ze diezelfde dag nog verder gaan of het breken van de vliezen een nachtje uitstellen. De kamer waar ze verblijven is blijkbaar erg luxe, want Liane laat weten dat ze zo een ontbijtje op het balkon gaan doen.

De rest van de dag blijft het rustig en ‘s avonds informeer ik even hoe het is. Liane laat weten dat ze zo de nacht in gaan en dat ze morgenochtend het ballonnetje eruit gaan halen. Mocht dat onvoldoende effect hebben gehad, dan krijgt ze tabletjes om in te brengen en wellicht daarna zelfs weer een ballonnetje. Vooralsnog ziet het er niet naar uit dat het door gaat zetten, dus ik waag het erop om mijn netflix serie af te kijken en relatief laat m’n bed in te gaan. De volgende dag blijkt de situatie onveranderd. Liane heeft wel al 2 cm ontsluiting, echter het is nog niet voldoende om de vliezen te kunnen breken. Daarom krijgt ze een eerste dosis tabletjes. De kleine doet het prima daarbinnen, er is dus geen enkele druk om dingen te gaan overhaasten. Die avond, het is dan inmiddels zaterdagavond, appt Liane dat ze een tweede dosis tabletjes heeft gekregen. Ze heeft de hele dag wel wat weeën gehad, maar niet met dusdanige intensiteit dat ze ze moest wegpuffen. De nacht ziet ze tegemoet met paracetamol en een slaaptabletje en de volgende ochtend hopen ze de vliezen te kunnen breken en naar de verloskamer te gaan.

Weeën worsteling

Op zondagmorgen laat Robert me al vroeg weten dat ze zijn verhuisd naar de verloskamer en dat binnen een uur de vliezen zullen worden gebroken. Hoewel ik me niet meer aan echte voorspellingen waag, ga ik er vanuit dat de kleine man van Robert en Liane toch wel ergens vandaag geboren zal gaan worden. Ik regel nog een dagje extra opvang voor m’n eigen kleine man en check voor de zekerheid nog maar eens de batterijen en geheugenkaartjes van m’n camera. Check.. dat is in ieder geval in orde.

Tegen het middaguur laat Robert me weten dat Liane nu zo’n 4 cm ontsluiting heeft. De weeën zijn echter weer weggezakt en daarom wordt besloten om voorzichtig wat weeopwekkers te gaan toedienen. Dit leidt ertoe dat de weeën in volle hevigheid terugkeren en Liane grote moeite heeft om zich er doorheen te worstelen. Uiteindelijk besluit ze om een ruggenprik te nemen. Tegen half 5 heeft Liane zo’n 5 cm ontsluiting en we spreken af om de volgende controle nog even af te wachten. Ik word ondertussen wel wat zenuwachtig, want het zou ook zomaar ineens snel kunnen gaan en ik zou het verschrikkelijk vinden om de geboorte te missen. Ik overweeg een aantal keer om richting Den Haag te rijden en desnoods rondjes om het ziekenhuis te gaan rijden, zodat ik in ieder geval in de buurt ben. Maar ik besluit toch maar even af te wachten en kan daarom zelfs nog mijn eigen kleine man op bed leggen voordat het volgende berichtje binnenkomt.

Weeopwekkers

Om kwart voor 8 heeft Liane 7 cm ontsluiting en Robert laat weten dat het ok is als ik die kant op kom. Yesss, ik mag. Om kwart voor 9 rijd ik het parkeerterrein van het Haga Ziekenhuis op en niet veel later stap ik verloskamer 3 binnen…. alwaar het heerlijk ruikt. Liane en Robert hebben een diffuser meegenomen en een flink aantal verschillende olie’tjes, elk met een eigen werking. Liane ligt er relatief ontspannen bij. ‘Dat was vanmorgen wel anders’ laat ze me weten. Toen die weeën eenmaal kwamen, kwamen ze in alle hevigheid en Liane had geen moment rust gehad tussendoor. Die ruggenprik had voor een stuk meer ontspanning gezorgd, ondanks het feit dat Liane wel last heeft van bijwerkingen, zoals rillingen, jeuk en een verhoogde temperatuur. De weeopwekkers staan in ieder geval niet op een hele hoge stand, dus er wordt zeker tijd genomen om het lichaam het zoveel mogelijk zelf op te laten pakken.

Geboortefoto's

Foto's van de geboorte

Rond half 10 wordt er weer getoucheerd en Liane heeft dan 8 cm ontsluiting, dat begint al aardig op te schieten. Echter 2 uur later blijkt dat de ontsluiting niet verder is gevorderd. Daarom wordt er voorgesteld om de weeopwekkers langzaam maar zeker te gaan ophogen. De weeën lijken namelijk wel voldoende in kracht te zijn, maar de frequentie ligt wat aan de lage kant. In de 2 uur die volgen worden de weeopwekkers om de 15 minuten met 0,3 opgehoogd en iets voor half 2 is de dosis verdubbeld in vergelijking met het moment dat ik binnen kwam. Heel even worden de weeopwekkers naar beneden bijgesteld, want na de laatste ophoging kreeg Liane ineens 3 straffe weeën achter elkaar te verduren, maar omdat de volgende wee weer een tijdje op zich laat wachten wordt de dosis toch weer omhoog bijgesteld.

Alsnog een keizersnede?

Om half 2 wordt er opnieuw gecontroleerd en wederom is de ontsluiting niet gevorderd. De verloskundige overlegt met de gynaecoloog en samen kijken ze via de echo hoe precies de stand van het hoofdje is. Daaruit blijkt dat het hoofdje niet helemaal optimaal ligt, wat kan verklaren waarom de ontsluiting wat moeilijker vordert. Er wordt voorgesteld om de weeopwekkers de komende uren nogmaals flink op te hogen. Mocht om half 5 blijken dat de ontsluiting niet is gevorderd, dan is de kans groot dat de kleine via een keizersnede geboren zal gaan worden. Dit nieuws wordt Liane even teveel. Zo begrijpelijk, na inmiddels 3 volle dagen ziekenhuis, slecht slapen, in spanning afwachten en een geboorte die toch weer anders loopt dan je had verwacht.

Na het nieuws van de mogelijke keizersnede is de sfeer voelbaar anders. Er is toch iets van spanning gekomen, maar Liane probeert zoveel mogelijk in haar flow te blijven en Robert steunt haar onvoorwaardelijk. Ze houdt haar ogen meer en meer gesloten. Ook de extra dosis epidurale pijnstilling brengt wat meer ontspanning en dat is maar goed ook, want binnen 2 uur wordt de hoeveelheid weeopwekkers wederom verdubbeld. Nu laat de monitor echter duidelijk zien dat de weeën niet alleen in kracht zijn werk doen, maar ook zijn toegenomen in frequentie. Iets na vieren lijkt het erop dat de hartslag van de kleine niet optimaal meer is. Bij de volgende controle willen ze graag de hartregistratie op het hoofdje aanbrengen om zo de hartslag wat nauwkeuriger te kunnen monitoren. Liane begint ondertussen ook weer wat meer te rillen en na het controleren van de temperatuur blijkt deze inderdaad wat te zijn gestegen (van 37.7 naar 38.0).

Geboortereportage Den Haag

Mentaal schakelen

Om half 5 wordt de ontsluiting weer gemeten. De verloskundige geeft aan dat de ontsluiting nu goed gevorderd is: 8-9 cm. Ik zie Robert wat fronzen… het is toch de hele tijd al 8 cm? De verloskundige legt uit dat het bepalen van de ontsluiting best lastig is en dat er ook een verschil zit tussen collega’s. Een aantal uur geleden was het volgens haar eigen inschatting eerder 6 dan 8 cm. Maar nu het zo goed gevorderd is en de weeën ook mooi zijn in kracht en frequentie is haar voorstel om toch nog een keer 2 uur aan te kijken, aangezien ze verwacht dat Liane dan ongeveer volledige ontsluiting zal hebben. Opnieuw moet Liane mentaal schakelen, want ze had zich toch al enigszins ingesteld op een keizersnede.

Pure schoonheid

Ik trek me even een uurtje terug en wanneer ik terug kom vertelt Robert dat er ondertussen een MBO (micro bloed onderzoek) is afgenomen waaruit bleek dat de kleine het nog steeds prima doet. Het voorstel om een tweede extra dosis pijnstilling toe te dienen heeft Liane niet aangenomen. Daarom kan ze nu de weeën veel duidelijker voelen en moet ze ze echt opvangen. Liane zit duidelijk helemaal in haar eigen flow en vraagt of we stil kunnen zijn. Ze heeft haar aandacht nodig bij haar weeën en ons gepraat brengt haar uit haar concentratie. Ik moet er om glimlachen, het is zo prachtig om te zien hoe puur vrouwen zijn wanneer ze bezig zijn om hun kindje op aarde te zetten. Voor mij is dat echte schoonheid. Liane’s communicatie is teruggebracht tot het meest essentiële en in enkele woorden maakt ze duidelijk wat ze nodig heeft. ‘Water’ en Robert reikt haar het glaasje met het rietje. ‘Ander nummer’ en Robert skipt vakkundig naar het volgende liedje op de geboorteplaylist. Wanneer ik naar Liane’s manier van ademen luister heb ik het vermoeden dat de ontsluitingsweeën steeds meer plaats maken voor persweeën. En als de verloskundige rond kwart over 7 weer toucheert wordt mijn waarneming bevestigd.

De wereld staat stil

Alles wordt in gereedheid gebracht voor die allerlaatste fase en om 5 over half 8 mag Liane actief mee gaan persen. Dat doet ze zo ontzettend goed en krachtig dat slechts een kleine 10 minuten later hun schitterende mannetje wordt geboren. En terwijl de verloskamer nog vol bedrijvigheid is, zie ik door mijn lens dat de tijd voor Liane en Robert abrupt stil is komen te staan en de wereld om hen is vervaagd. Vol verwondering kijken ze naar het prachtige kindje op Liane’s buik. Het allermooiste, de allerliefste ligt daar en de rest doet er eigenlijk niet meer toe. Het is prachtig om deze verwondering, bewondering, betovering en liefde te mogen vastleggen.

Geboortefotografie Den Haag

Wanneer de navelstreng volledig is uitgeklopt, knipt Robert deze door. Niet veel later wordt de placenta geboren (jeetje, wat een joekel). De verpleegkundige stelt voor om de kleine man, die de prachtige naam Tuure heeft gekregen, alvast te wegen. Het is namelijk een flinke knul en zijn gewicht in combinatie met de zwangerschapsduur (precies 40 weken) kan betekenen dat zijn bloedsuikerspiegel extra gemonitord moet worden. En inderdaad, met zijn 4265 gram is Tuure een grote jongen en er wordt meteen wat bloed afgenomen om zijn suikerspiegel te bepalen. Die overigens keurig blijkt te zijn. In het uur daarna ligt Tuure heerlijk bij Liane op de borst en na een klein uurtje ontdekken, snuffelen en sabbelen heeft hij al door hoe hij echt bij zijn moeder kan drinken. Wanneer je dat nog nooit hebt ervaren is het gevoel dat je kindje aan je borst drinkt op z’n minst ‘apart’ te noemen. De kracht waarmee een kindje kan drinken is echt verbazingwekkend. Liane’s gezicht spreekt dan ook boekdelen en we moeten er allemaal hartelijk om lachen.

Bevallingsfotografie Den Haag
Geboortefotograaf Den Haag

Met spoed naar de OK

Wanneer Liane even wat eet, mag Tuure heerlijk bij Robert huid op huid liggen. Even probeert de kleine man ook bij Robert aan te happen, maar al snel ligt hij heerlijk ontspannen te slapen. De verloskundige komt nog even de controles doen en Tuure is geslaagd voor z’n eerste ‘examen’: alles tiptop in orde. Ik maak nog wat foto’s van Tuure bij Robert en dan nemen we afscheid. Het was immers een lange, intense nacht. Wanneer ik mijn spullen aan het inpakken zijn geeft Liane aan dat ze ‘wat voelt lopen’. In mijn ooghoeken zie ik dat Liane best veel bloed verliest. Het matje wordt gewogen (850 gram) en uit ervaring weet ik inmiddels dat dat best fors is. Er wordt extra oxytocine gegeven in de hoop dat dit het bloeden stopt, maar later hoor ik van Robert dat Liane kort nadat ik weg was met spoed naar de OK werd gebracht, omdat ze al heel veel bloed was verloren en ook bijna weg viel. Onder volledige narcose is het bloeden gestopt en daarna voelde Liane zich gelukkig een stuk beter.

Geboortereportage Zuid Holland
Geboortefotografie Zuid Holland
Bevallingsfotografie Zuid Holland
Geboortefotograaf Zuid Holland

Tjonge jonge, pagina 4 zegt mijn tekst editor inmiddels. Nog nooit heb ik een geboorteverhaal van bijna 4 pagina’s geschreven, maar het was me dan ook wel een geboortereis. Een reis die weer zo anders liep dan je vooraf ooit had kunnen bedenken. Maar misschien is dat maar goed ook, want het leven is niet toen en daar, maar het leven is nu en hier. ‘Loslaten’ wordt er wel eens tegen me gezegd en ik betrap me erop dat ik zelf die woorden ook wel eens gebruik. Maar wat is dat nou precies… loslaten? Hoe doe je dat…. loslaten? Loslaten gaat om de keuzes die we in het moment maken op basis van wat we op dat moment zien, voelen en ervaren. Het gaat erom of we de golf waarop we meebewegen kunnen accepteren zoals hij is. En dat heb ik kunnen zien en mogen ervaren bij deze intense en prachtige geboorte.

Lieve Liane en Robert, wat hebben jullie een intense geboortereis gemaakt. En wat is de liefde tussen jullie prachtig. Ik wens jullie al het goeds toe met jullie allermooiste en allerliefste mannetje. De geboortereis is nu ten einde, maar de levensreis is pas net begonnen. Geniet, en groei. En ik kom ‘m uiteraard binnenkort graag weer bewonderen waarbij ik vast de verschrikkelijke ‘cliché woorden uit zal spreken ‘oooohhh, wat is ie al gegroeid’. Tot gauw, dikke knuffel!

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.