Het komt in bijna elk geboorteverhaal wel op een of andere manier terug en nu had ik me echt voorgenomen om er deze keer niet over te beginnen. Maar ja, toen ging Annika bevallen….  Voor de ‘grote dag’ had ik Annika en Philippe al 2x mogen ontmoeten, de eerste keer bij de kennismaking en de tweede keer voor de zwangerschapssessie. Een spontaan, zachtaardig en down-to-earth stel en zo ging ook precies de zwangerschapsreportage. Spontane, vrolijke foto’s en niet overdreven geposeerd.

zwangerschapsfotografie Brasschaat
zwangerschapsfotografie België

Vals alarm?

Twee weken voor de uitgerekende datum, op 15 juni, maak ik de whatsapp groep aan. De officiële standby-tijd gaat op dat moment in en slechts 4 dagen later laat Annika me weten dat de weeën zijn begonnen. Het is dan half 11 ‘s avonds en de ouders van Philippe zijn al onderweg. Zij zullen op Paul passen, terwijl Annika en Philippe naar het ziekenhuis gaan. Ik vraag wat ze willen afspreken en Philippe geeft aan dat ze me zullen berichten zodra ze in het ziekenhuis zijn. Annika houdt echter een slag om de arm: ‘Het kan altijd nog vals alarm zijn,’ zegt ze. ‘Ja, daag’, antwoordt Philippe, hij is er duidelijk van overtuigd dat hun kleine man de komende uren geboren zal gaan worden.

De weeën waren die avond rond 20:30 uur begonnen en inmiddels komen ze om de 2-2,5 minuut, echter nog wel wat onregelmatig. Ook de gynaecoloog waar ze die avond nog een controleafspraak hadden was er van overtuigd dat het niet zo lang meer ging duren. Annika had een vingertopje ontsluiting, de kleine zat al heel laag en de baarmoederhals was al verkort. Met deze informatie ga ik er vanuit dat ergens die nacht het telefoontje gaat komen dat ik mag komen en die avond stap ik dus wat onrustig in bed. Op een of andere manier stroomt er net wat meer adrenaline, ben ik net wat alerter op geluiden en duurt het langer voordat ik in een ondiepe slaap val.
“Alsof ik onder een vrachtwagen heb gelegen.”

Wanneer ik wakker word en 06:39 uur op mijn wekker zie staan grijp ik direct naar mijn telefoon. Ik heb vast wat berichten gemist. Maar mijn telefoon is de hele nacht stil gebleven en ongeduldig als ik ben stuur ik een bericht om te vragen hoe de nacht is geweest. Ze zijn dan net thuis en Annika laat me weten de hele nacht aan de monitor te hebben gelegen. De weeën kwamen en gingen, maar de ontsluiting vorderde niet. ‘Ik voel me alsof ik onder een vrachtwagen heb gelegen.’ Ja, dat kan ik me goed voorstellen. Van slapen is vast niet veel gekomen en die (voor)weeën vragen ook de nodige energie. Die avond hebben we nog even contact en Annika bericht me dat het helemaal rustig is. Geen wee meer te bespeuren, zelfs geen verdwaald krampje. En zo rustig blijft het nog bijna een week.

Te weinig vruchtwater

Op 26 juni appt Annika me dat ze die avond naar het ziekenhuis zullen gaan alwaar ze een begin zullen maken met de inleiding om de baarmoedermond te verweken. Annika heeft te weinig vruchtwater om een spontane start van de bevalling af te wachten en ondanks dat dit niet is wat ze graag wil, gaat de gezondheid van de kleine uiteraard voor. De volgende ochtend om 06:25 uur appt Annika me dat de weeën spontaan op gang zijn gekomen. Op dat moment heeft ze zo’n 3 cm ontsluiting. We spreken af dat we iets later weer contact hebben om af te stemmen hoe de ontsluiting vordert. Zolang Annika nog zelf in staat is om te appen, maak ik me nog niet zo heel druk 😉 .

Ik breng mijn eigen kleine man naar de kinderopvang en daar krijg ik het bericht van Philippe dat de epidurale net is gezet. Het is dan 2 minuten voor 8. Ik vraag of er ook nog ontsluiting is gecheckt. Dat is namelijk de reguliere procedure aangezien er geen epidurale meer wordt gezet als de bevalling al in een vergevorderd stadium is. Ik krijg daar geen concreet antwoord op, Philippe laat me om 08:21 uur wel weten dat de bevalling in volle gang is. Ik gok dat Annika nu zo’n 5-6 ontsluiting zal hebben en ik hoop voor haar dat de epidurale snel wat verlichting zal gaan brengen. Ik vraag Philippe of ze willen dat ik hun kant op kom, echter op dat moment ben ik al in de auto gestapt. Mijn kleine man zit de hele dag op de opvang, dus ik breng liever wat (wacht)tijd door in het ziekenhuis dan dat ik thuis ga zitten wachten en daarmee mogelijk een geboorte mis.

Aparte humor

Nog geen 5 minuten later stuurt Philippe me het bericht ‘Net geboren’. Ik rol bijna uit mijn auto van verbazing en tegelijkertijd kan ik me haast niet voorstellen dat het waar is. Er schiet nog een ‘aparte humor heeft die man’ door mijn gedachten, maar omdat ik geen reactie meer krijg begin ik toch te twijfelen aan het ‘grap-gehalte’ van het bericht. 10 minuten voordat ik bij het AZ Klina in Brasschaat aankom krijg ik een bericht van Annika en inderdaad, de kleine man is al – om 08:29 uur – geboren. Ineens voelde Annika z’n hoofdje en moest ze persen. De epidurale had niet eens de kans gehad om aan te slaan. Nog steeds kan ik het haast niet geloven en tegelijkertijd baal ik als een stekker. Verdorie, de geboorte gemist. Philippe staat me op te wachten in het ziekenhuisrestaurant en neemt me mee naar de verloskamer.

Weeënstorm

Annika ligt in bed met de kleine man, met de prachtige naam Sam, aan de borst. In plaats van wallen onder haar ogen, rimpels van inspanning op het gezicht en een vermoeid uiterlijk zie ik Annika fris in bed liggen met een grote glimlach. Het is wel duidelijk dat dit geen uren heeft geduurd. ‘Wat doe jij nou?’ zeg ik gekscherend, terwijl ik over het bed buig om de kleine man te bewonderen. Ze moet er hartelijk om lachen. Annika vertelt dat de weeën die nacht om half 5 vanzelf waren begonnen. Om half 7 had ze 3 cm ontsluiting en daarna had de bevalling een versnelling genomen, een zogenaamde weeënstorm. Annika had geen enkel moment tussen de weeën gekregen om op adem te komen en zich weer te kunnen instellen op de volgende wee. Toen had ze om een epidurale gevraagd. Er is niet getoucheerd, want Annika wilde dat absoluut niet op dat moment. Het zetten van de ruggenprik was niet meegevallen, want ze had compleet stil moeten zitten, terwijl de weeën constant door bleven gaan. Als er op dat moment was getoucheerd hadden ze waarschijnlijk tot de conclusie gekomen dat een epidurale geen zin meer had en dat Annika op dat moment al volledige ontsluiting had.

Even wennen zo’n klein broertje

Ik maak zo veel mogelijk foto’s van de momenten die nu nog komen: de eerste borstvoeding, het bewonderen van Sam door beide ouders en het eerste knuffelmoment met papa. De ouders van Philippe komen zo dadelijk en nemen dan ook zoon Paul mee. Voor hem zal het ook een grote verandering zijn. Een baby in de buik is en blijft toch een beetje abstract voor zo’n kleine, ook al probeer je je kind heel goed voor te bereiden op de komst van een broertje of zusje. Om half 12 komt Paul de kraamsuite binnen en zijn gezichtje spreekt boekdelen, zo’n babybroertje is toch wel heel spannend. Van een afstandje kijkt hij naar het kleine mannetje in de armen van z’n mama en daarna kijkt hij naar die mevrouw met dat klik-klak apparaat die er een tijdje geleden ook al was. Heel even neemt Paul z’n broertje op schoot, maar daarna wil hij toch graag even samen knuffelen met mama. Paul heeft duidelijk wat tijd nodig om te acclimatiseren, maar al snel wint zijn nieuwsgierigheid het van de onwennigheid en hij vraagt of hij Sam weer op schoot mag. Hij durft zijn broertje zelfs al te aaien!

De ouders van Philippe hebben even beneden gewacht, zodat Paul in alle rust zijn broertje kon ontmoeten. Philippe wil naar beneden gaan om zijn ouders te halen en ik vraag of ze ook nog foto’s willen van hun ontmoeting met Sam. Philippe geeft aan dat het wel ok is, maar Annika vindt het wel mooi zo. Ik feliciteer Philippe’s ouders en daarna pak ik mijn spullen weer in. Wat een bijzondere geboorte weer. En terwijl ik me zo had voorgenomen om er niet meer over te beginnen, kan ik haast niet anders en moet ik wederom zeggen dat een geboorte zo ontzettend onvoorspelbaar is. Zelfs na 5 jaar als geboortefotograaf kan ik me erover blijven verbazen en verwonderen.

Lieve Annika en Philippe, ik kan jullie niet zeggen hoe jammer ik het vind dat ik de geboorte van Sam niet heb kunnen vastleggen. Maar alles in het leven is relatief. Jullie hebben nu geen foto’s van het geboortemoment zelf, maar jullie hebben wel een prachtig, gezond mannetje die jullie prachtige gezin nog een stukje mooier maakt. En dat… is het allerbelangrijkste ♥ !!

Geboortefotografie Brasschaat
Geboortefotograaf Brasschaat
Geboortereportage Brasschaat
Geboortefotografie België
Geboortefotograaf België
Bevallingsfotografie België

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.