Geboortereportage in Bergen op Zoom | Mirre

De techniek is geavanceerd en de nieuwsgierigheid (en het ongeduld) vaak groot. Tegenwoordig weet bijna iedereen ‘wat het gaat worden’. Wanneer Sally me tijdens de kennismaking vertelt dat het een verrassing gaat zijn moet ik toch even fronsen. Zo vaak hoor ik dat niet meer. Ik ben dan ook aangenaam verrast en ik heb groot respect voor het geduld, iets wat bij mij persoonlijk nogal eens ontbreekt. Sally geeft aan dat ze uit een familie van ‘vroege bevallers’ komt. Gelukkig heb ik geen vakantieplannen dus mocht het zo zijn, dan verwacht ik dat ik de geboorte gewoon zelf kan vastleggen. Op zondag 8 april, ruim 2 weken voor de uitgerekende datum, zie ik dat Levi een groepsapp aanmaakt. Dat kan maar 1 ding betekenen: ‘Oh jee, is er wat aan de gang?’, vraag ik. Levi geeft aan dat ze naar het ziekenhuis gaan voor controle omdat het erop lijkt dat de vliezen al sinds vrijdag zijn gebroken. De ‘weeën’ komen om de 7-8 minuten, maar het voelt nog meer als menstruatiekrampen. De baby zal dus nog even op zich laten wachten, maar er is duidelijk wat aan de gang.

Om kwart voor 11 laat Levi me weten dat de vliezen inderdaad gebroken zijn en dat het wel de bedoeling is dat de baby vandaag gaat komen. Hoe en wat is nog niet precies duidelijk en eerst mag Sally een half uur voor controle aan de (hart)monitor. Rond 12 uur heeft Sally 2 cm ontsluiting en Levi geeft aan dat er is begonnen met het toedienen van weeopwekkers. Al snel daarna worden de weeën een stuk heftiger en ondanks het feit dat er pas rond half 4 weer gekeken wordt hoever de ontsluiting is gevorderd geeft Levi aan dat het hem verstandig lijkt om naar het ziekenhuis te komen, omdat het nu ineens heel snel lijkt te gaan. Rond half 4 arriveer ik bij het Bravis ziekenhuis in Bergen op Zoom. Wanneer ik de verloskamer binnen kom zit Sally onder de douche en ze heeft het zichtbaar zwaar. Het warme water van de douche lijkt de intensiteit van de weeën niet te verlichten en Sally vraagt of ze een ruggenprik kan krijgen. Haar wens wordt doorgegeven en nu is het afwachten totdat er ruimte is om de ruggenprik te plaatsen. Ondertussen is Sally weer in bed gaan liggen en doet ze haar uiterste best de pittige weeën op te vangen. Levi spreekt haar bemoedigend toe en probeert het haar – voor zover dat mogelijk is – zo comfortabel mogelijk te maken. Echter wanneer de pijn zo overheersend is lijkt elke seconde een minuut te duren en elke minuut duurt een uur en elk uur…. duurt een eeuwigheid. Rond half 5 geeft Sally aan dat ze het niet meer volhoudt en dat ze NU een ruggenprik wil. Na toucheren blijkt echter dat ze al 7 cm ontsluiting heeft en dat betekent dat het ‘te laat’ is voor een ruggenprik. Er wordt voorgesteld om ‘remifentanil’ in te zetten. Er wordt uitgelegd dat remifentanil niet zo effectief is als een ruggenprik, maar dat het op z’n minst de scherpe randjes weg zou moeten nemen. Het moet even voorbereid worden maar daarna kan het pompje snel geïnstalleerd worden. Nog even wachten dus nog, maar het geduld is zo goed als op en elke wee is een worsteling. Wanneer één van de verpleegsters Sally bemoedigend toespreekt en zegt dat ze het ‘harstikke goed’ doet, antwoord Sally dat ‘dat haar niets meer kan schelen’. Van binnen moet ik erom lachen. Wat zijn vrouwen die bezig zijn om hun kindje op aarde te zetten toch puur. Ik hou van deze puurheid en besef me wederom dat het aanwezig mogen zijn bij een geboorte als geboortefotograaf een groot voorrecht is.

Tegen 5 uur drukt Sally voor de eerste keer op het pompje (om een extra dosis remifentanil toe te dienen). Ondanks dat de pijn in de rug niet helemaal weg gaat, zijn de weeën nu veel dragelijker. Er verschijnt af en toe zelfs een lach op het gezicht van Sally. Wanneer ik haar vertel over haar ‘grappige’ uitspraak van daarnet fronst ze haar wenkbrauwen: ‘Echt? Heb ik dat echt gezegd?’. Levi knikt en opnieuw moet ik lachen, ditmaal hardop. De tijd gaat langzaam voorbij en de ontsluiting vordert ‘volgens het boekje’. Af en toe wordt Sally gevraagd een aantal keer diep in te ademen omdat ze wat wegdoezelt en het kastje dat onder andere haar ademhaling in de gaten houdt vervolgens begint te piepen.  Rond zevenen gaat de televisie aan en kan Levi zelfs nog even Studio Sport kijken. ‘Nog even wachten hoor met die baby’, zegt hij gekscherend. Net na 20:00 uur heeft Sally volledige ontsluiting, maar de baby moet nog wat verder indalen voordat ze actief mee mag gaan persen. Sally heeft op dit moment ook nog geen echte persdrang, al voelt ze duidelijk wel veel meer druk. Ruim een uur later is de kleine voldoende ingedaald en mag Sally mee gaan persen. Na één keer ‘oefenen’, vraagt Sally of ‘dit niet anders kan en de kleine niet op een andere manier geboren kan worden zonder dat persen’. Sally geeft zich echter snel over aan wat er voor nodig is om haar kindje geboren te laten worden en slechts een paar persweeën later ligt haar kindje om 22:04 uur op haar buik. “Wat is het?”, vraagt Sally aan Levi. Levi kijkt en kijkt direct nog eens om zeker te zijn: “Het is een meisje”. De tranen stromen over z’n wangen. De kleine meid heeft een korte navelstreng en wanneer Levi deze heeft doorgeknipt kan ze eindelijk op haar moeders borst liggen. Welkom, kleine Mirre.

En dan volgt een uur van kijken, aanraken, knuffelen, bewonderen en misschien zelfs al een klein beetje beseffen. Mirre wordt aangelegd en ze lijkt al heel goed te drinken. Ook is er nu tijd voor beschuit met muisjes. En daarna wordt Mirre aangekleed. Geen roze of blauwe kleertjes deze keer, maar een prachtig geel broekje wat ondanks de kleine maat toch nog erg groot is. Daarna is het knuffeltijd met papa. De ouders van Sally waren ondertussen al gearriveerd en zitten in de wachtruimte. En na Levi’s telefoontje komt komt zijn moeder ook richting het ziekenhuis. Ik geef aan dat ik blijf om ook dit moment nog vast te leggen. Zo rond half 2 verlaat ik het ziekenhuis, de wereld is weer een prachtig wonder rijker.

 

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *