Altijd als je haast hebt, rijdt de auto voor je 30 waar deze 50 mag, gaan vrachtwagens elkaar inhalen met een verschil in snelheid van 0,001 km per uur en zie je net nadat je bij de splitsing hebt besloten over Rotterdam te rijden in plaats van Gorinchem de lichten gaan knipperen omdat precies op dat moment de van Brienenoord brug open gaat.

“Ze vraagt of ik alvast naar hun thuis wil komen, want het gaat ineens heel hard.”

2 dagen eerder, het is dan 7 november, krijg ik tegen 1 uur een app’je van Marije dat het die dag aan het rommelen is in Saskia’s buik. Of het door gaat zetten is natuurlijk de vraag, maar ik sta meteen in startblokken-modus. Om 5 uur bericht Marije me weer dat het lijkt door te zetten. Het is de bedoeling om de verloskundige te gaan bellen zodra ze dochter Noa bij hun papa’s hebben afgezet. Rond half 7 heeft Saskia 2 cm ontsluiting, echter na het toucheren vallen de weeën helemaal stil en om half 9 laat Marije me weten dat het onverwacht een Netflix avondje lijkt te gaan worden. Ook de volgende dag wordt in pauze stand doorgebracht, maar vrijdagmorgen 9 november krijg ik dan het toch het bericht dat Saskia sinds 00:15 uur weeën aan het opvangen is. Bevalling, deel 2 lijkt te zijn aangebroken. Om 9 uur laat Marije me weten dat Gwendolyn de verloskundige heeft vastgesteld dat Saskia inmiddels 4-5 cm ontsluiting heeft. Over 3 uur zal ze weer langs komen om te kijken hoe het dan staat en wanneer ze naar het ziekenhuis zullen gaan. Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar een beetje zenuwachtig van word, want normaal ga ik bij zo’n 5 cm ontsluiting rijden. Bovendien is Utrecht niet naast de deur en heb ik dus nog een uur nodig om op plaats van bestemming aan te komen. Onrustig schuifel ik door het huis, raas een stofzuiger door de woonkamer en check iedere minuut m’n telefoon om te kijken of er een bericht is. Dat bericht komt al een klein uur later wanneer Marije aangeeft dat de verloskundige weer onderweg is en dat ze waarschijnlijk zo naar het ziekenhuis zullen gaan. Ze vraagt of ik alvast naar hun thuis wil komen, want het gaat ineens heel hard.

“Als die brug niet rap dicht gaat, vreet ik m’n stuur op.”

En daar sta je dan, stil, op de snelweg, met aan alle kanten auto’s die ook niet bewegen. Het zweet breekt me uit, m’n nagels graven zich in het stuur en als die $#%$%# brug niet rap dicht gaat, vreet ik datzelfde stuur uit frustratie nog op. Het zal toch niet zo zijn dat ik hierdoor een geboorte ga missen? Ik stuur Marije een bericht om te vragen hoe het staat en te melden dat ik vast sta. Ze geeft aan dat Saskia nog op 7-8 cm zit, dus ik voel de stress weer een klein beetje zakken. Nadat de brug weer dicht is vraag ik het uiterste van mijn kleine roze naaimachine (sommige noemen het ook een auto) en rond 12 uur kom ik eindelijk op de plaats van bestemming aan. De kraamverzorgster doet de deur voor me open en ik frons vragend. Ze lacht geruststellend, dus ik ga er vanuit dat de kleine nog niet is geboren en wanneer ik de woonkamer binnenstap hoor ik aan de geluiden boven dat er inderdaad nog geen baby is. God zij dank, denk ik, maar ik durf te wedden dat Saskia het op dit moment niet helemaal met me eens zal zijn.

“Mens, zeur niet.”

Die gedachte blijkt aardig te kloppen, want een aantal minuten nadat ik boven ben gearriveerd hoor ik Saskia vanuit haar tenen zeggen ‘Kut weeën.’ Ik kan haar eerlijk gezegd geen ongelijk geven, maar wat doet ze het goed. Al zuchtend door de wee heen en de rust pakkend wanneer deze weer is verdwenen. En ondertussen laat Marije haar geen seconde uit het oog. Naast haar, maar bovenal met haar. Zorg, medeleven, machteloosheid maar bovenal liefde voor haar vrouw passeren de revue op het gezicht van Marije . Tussen de weeën door is er gelukkig ruimte om te ontspannen. Sommige pauzes gaan voorbij in stilte en voorbereiding op die volgende wee en af en toe is er ook ruimte voor een lach of zelfs een gespreksonderwerp die niet zo lijkt te passen bij het moment. ‘3 lijkt me wel leuk’, zegt Marije spontaan. Iedereen moet er om lachen, vooral om de timing. ‘Ze weet hoe ik erover denk’, antwoordt Saskia gevat, ‘dan moet zij ‘m dragen en dat wil ze niet.’ ‘We hebben het er nog wel eens over’, zegt Marije tactisch. ‘Mens, zeur niet’, is het antwoord van Saskia. Ah ja, natuurlijk, daar is weer zo’n (k**)wee.

“Wil je dat alsjeblieft niet iedere keer zeggen?”

Wanneer er weer wordt getoucheerd, blijkt Saskia bijna volledige ontsluiting te hebben. De weeën worden telkens lastiger weg te puffen, maar Gwendolyn is onverbiddelijk: ‘Je mag pas mee gaan persen als je echt pers-persdrang hebt. Leuk is het niet, maar straks ben je me dankbaar.’
‘Nog even volhouden, dit is het laatste stukje van de bevalling’, spreekt Marije Saskia meelevend toe, maar Saskia die ondertussen van gekheid niet meer weet hoe ze de weeën door moet komen vraagt vriendelijk, doch dringend om dat ‘alsjeblieft niet elke keer te zeggen.’ Ellen, de tweede verloskundige, stelt voor om de vliezen te breken. Ze laat het ‘haakje’ aan Saskia zien en legt uit wat ze gaat doen, maar Saskia gelooft het allemaal wel. ‘Je doet maar’, zegt ze. Ik probeer m’n lach te onderdrukken. Waar Saskia doorheen gaat is natuurlijk verre van lachwekkend, maar de puurheid en soms ook rauwheid waarmee expressie wordt gegeven aan hoe het op dat moment voor haar is vind ik prachtig en soms zijn de uitspraken vanuit het perspectief van de ik-snap-het-maar-wil-stiekem-niet-met-je-ruilen buitenstaander best grappig (vergeef me, Saskia).

“Wachten op de pers-persdrang.”

De persdrang neigt langzaamaan steeds meer naar de pers-persdrang waar Gwendolyn eerder aan refereerde en ze geeft aan dat Saskia nu voorzichtig mee mag gaan duwen. In eerste instantie is het even zoeken naar een goede houding. Saskia ligt op haar zij en Marije probeert haar been zoveel mogelijk te ondersteunen. Later probeert Saskia nog even op haar rug te liggen, maar op haar zij lijkt toch comfortabeler te zijn. Bij elke wee telt Marije terug van 10 tot 1 zodat Saskia weet hoe lang ze ongeveer mee mag persen. Echter na een flink aantal weeën gaat het terug tellen wel eens mis. ‘Sorry, ik kan niet meer tellen’, verontschuldigt Marije zich en Saskia zegt ‘Ik luister toch niet.’ Ook die uitspraak gaat weer in m’n schriftje, maar dat komt later, want het gaat niet lang meer duren voordat de kleine wordt geboren. En inderdaad, een paar minuten later, om 8 minuten over 2, houdt Saskia kleine Mila in haar armen. Nog wel even op haar buik, want de kleine heeft een korte navelstreng die, nadat deze is uitgeklopt, door een trotse Marije wordt doorgeknipt.

En dan wordt er uitgebreid bekeken en bewonderd en een eerste poging gedaan om kleine Mila aan te leggen. Wanneer de placenta is geboren en er wat aandacht wordt besteed aan ‘het onderkantje’, mag Mila bij Marije knuffelen, heerlijk huid op huid. Mila zoekt er af en toe driftig op los, maar voor een volgend slokje mamamelk zal ze nog even geduld moeten hebben. Al bewonderend belt Marije de papa’s. Grote zus Noa ligt daar lekker te slapen, dus het is nog niet bekend wanneer ze deze kant op komen en wanneer Noa haar kleine zus kan gaan ontmoeten. Daarom besluiten we voor nu afscheid te nemen. Wanneer ik een ruime week later met collega Silvie langs kom voor een newbornreportage blijkt dat Noa haar ‘grote zus diploma’ in ieder geval al wel behaald heeft, want wat doen ze het goed samen voor de camera.

Lieve Saskia en Marije , het was een voorrecht om bij deze geboortereis aanwezig te mogen zijn. Een reis die aanvankelijk in het ziekenhuis gepland was, maar die uiteindelijk plaats vond in de veiligheid en warmte van jullie eigen huis. Ik wens jullie alle goeds met jullie hernieuwde gezin en ik ben benieuwd of dat ene gesprekje in de toekomst nog een vervolg gaat krijgen ;-).

Het medisch personeel op onderstaande foto’s is onherkenbaar in beeld gebracht i.v.m. privacy.

Geboortefotografie in Utrecht
Geboortereportage
Geboortefotograaf
Geboortefoto's
Bevallingsfotografie
Bevallingsreportage
Bevallingsfotograaf
Geboortefotografie
Geboortereportage Utrecht
Geboortefotograaf Utrecht
Thuisbevalling
Foto's van de bevalling
Foto's van de geboorte
Bevallingsfoto's
Fotoreportage geboorte
Birthphotography Utrecht
Birthphotographer Utrecht
Birth photo's

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.