Geboortefotografie in Rotterdam | Een nieuw record

Ik zie een dikke buik wanneer de voordeur open gaat. Mooi, ik ben dus op het juiste adres voor het kennismakingsgesprek. Een vrolijk en energiek stel is mijn eerste indruk. Dit geldt trouwens ook voor de hond die me enthousiast komt besnuffelen.

Onder het genot van een kop thee (en overheerlijke chocolaatjes…. die ik heel dapper laat staan) bespreken we zo ongeveer alles wat er te bespreken valt. Het klinkt misschien wat overdreven als ik het zo schrijf, maar toch komt deze bewoording het meest in de buurt van wat ik wil zeggen. Want na een kennismaking van iets meer dan een uur durf ik Ilse in ieder geval al 1 eigenschap toe te dichten: ‘grondig’ ofwel ‘goed voorbereid’ en misschien mag ik daar zelfs wel ‘immer goed voorbereid’ van maken. Als alle vragen zijn beantwoord en we elkaar voor de tweede keer de hand hebben geschud, stap ik met goed gevoel de auto in. Het enthousiasme van dit stel (+ de hond) werkt blijkbaar aanstekelijk. Ik kijk uit naar ergens half maart wanneer ik de geboorte van hun zoontje mag fotograferen. Het duurt nog heel even, maar de kleine is nu al welkom… want uiteraard…. alles is voorbereid!

Maar het leven heeft zo zijn eigen ritme en de natuur laat zich niet zomaar sturen. En zo kreeg ik op een donderdagmiddag om iets over 3 een berichtje: “De verloskundige is nog niet gebeld, maar het is duidelijk al wat onrustig.” Ik doe een snelle berekening en zeg tegen mijn partner: “Het zou wel eens een lange nacht kunnen gaan worden.” Echter niets blijkt minder waar. Een kleine anderhalf uur later volgt een volgend bericht. De weeën lijken door te zetten. Ik besluit om alvast alles klaar te leggen, zodat ik direct de auto in kan springen mocht het zover zijn. En ‘zover’ is het nog geen half uur later als Niels mij belt met de mededeling dat ze onderweg zijn naar het ziekenhuis aangezien Ilse al 4 cm ontsluiting heeft. Hmm, de kleine vindt het blijkbaar genoeg geweest. Dag buik, hallo wereld. Ik gris mijn autosleutels uit de kast, mijn partner moet het doen met een vluchtige kus en net voordat de voordeur achter me dicht valt roep ik: “Tot vannacht….. of morgenochtend…”

Iets voor half 6 stap ik het Ikazia binnen en als ik aankom op de 8ste verdieping zie ik in de verte een bekend gezicht. Ilse zit al puffend in de rolstoel die wordt geduwd door de verloskundige. Niels loopt er direct achter en praat me snel bij. Ik begrijp dat er meconium in het vruchtwater zat en dat betekent dat het vanaf nu een ‘medische bevalling’ is in plaats van een poliklinische bevalling. We gaan een etage lager en terwijl alles in gereedheid wordt gebracht, gris ik de camera uit mijn tas en maak de eerste foto. Ilse ligt nog maar net als de verloskundige aangeeft dat ze mag persen. “Nu al? Weet je het zeker?”, vraagt Ilse enigszins ongelovig. Ze mag echt gaan persen. Ilse is gefocust, alert en voelt precies aan wanneer de volgende perswee komt. In de korte rustmomentjes tussen de laatste weeën leunt ze achterover en sluit haar ogen. Het is bijna sereen. Niels is zeker net zo gefocust en staat – zichtbaar geëmotioneerd – naast zijn partner, terwijl hij af en toe met een vochtig doekje haar voorhoofd dept. De verloskundige geeft aan dat ze bij de volgende wee moet stoppen met persen op het moment dat zij het aangeeft. Voor Ilse, die zich zoals verwacht heel goed heeft ingelezen, is dat het moment dat ze beseft dat de kleine er bijna is. Nog geen 5 minuten later om 18:05 uur is Maas (Fedde) van der Sanden geboren en ligt het piepkleine mensje op haar borst. Wat een geluk, wat een ontlading en wat een achtbaan!

De placenta volgt snel en de verloskundige geeft aan dat er helaas wel gehecht moet worden. De kleine heeft ‘onderweg’ in zijn haast toch wat sporen achtergelaten. Er wordt hierbij assistentie gevraagd van de gynaecoloog. De verdoving is niet prettig, maar als deze eenmaal werkt kan Ilse weer ontspannen. Ik moet glimlachen als ik tegelijkertijd wat subtiele foto’s maak van het hechten en – terwijl ik mijn camera iets draai – van een uitbundige en geëmotioneerde papa en mama die hun eerste telefoontje plegen.

Daarna volgt een moment van rust en bijkomen. De controle van Maas laat nog even op zich wachten, maar dat maakt niet uit aangezien het kleine ventje zo rustig op mama’s buik ligt. Vanaf nu geen haast meer. In deze stilte na de storm is er eindelijk tijd om het eerste deel van deze achtbaan te vertellen. Ik begrijp dat ze die middag om half 3 nog op de fiets in de polder zaten om ‘even de hond uit te laten’. Nu we hier met z’n allen in deze ziekenhuiskamer staan lijkt dat beeld haast onwerkelijk. Ilse had aangegeven dat het ‘wat rommelde’ en dat het wellicht beter was om naar huis te gaan. Eenmaal thuis gekomen wilde Niels nog de lampjes van zijn auto laten vervangen, maar Ilse had opgemerkt dat het haar beter leek om dat een andere keer te doen. Niet veel later werd de verloskundige gebeld en bij aankomst was er een halve cm ontsluiting. Yolande (verloskundige van Verloskundigenpraktijk Portland) had voorgesteld om nog even een kopje thee te drinken. Zij voelde blijkbaar al aan dat het misschien toch wel heel snel zou kunnen gaan en haar intuïtie en ervaring bleken te kloppen wanneer Ilse een klein uur later al 4 cm ontsluiting had. Dat was het moment dat Niels me belde en daar begon het verhaal over de geboorte van dit prachtige nieuwe leven, genaamd Maas. Verloskundigen Yolande en Gardy (die tijdens het hoogtepunt van de bevalling binnen was gekomen, vanwege de wisseling van dienst) verlaten zachtjes de kamer en laten het jonge gezin in alle rust achter.

Ik blijf nog een aantal uur om het bezoek te fotograferen. Eerst maken de ouders van Ilse en Niels kennis met de kleine Maas. Een emotioneel moment, vooral voor de vader van Niels, waarbij beide uitersten van het leven weer even sterk zichtbaar en voelbaar zijn. Later op de avond komt de broer van Ilse met zijn vrouw Judith en de pasgeboren Daniël. Ik begrijp dat schoonzus Judith 3 weken geleden is bevallen (2 weken over tijd). Nu Ilse één week eerder is bevallen schelen Maas en zijn neefje nog maar 3 in plaats van de uitgerekende 6 weken.

Rond half 10 neem ik afscheid van het kersverse gezin en even later loop ik weer buiten. Terwijl ik naar mijn auto loop sta ik heel even stil, sluit mijn ogen en neem de stilte van de avond in mij op. Ik probeer alle indrukken van de afgelopen uren wat te laten zakken. Wat was deze avond weer bijzonder!
Het was die donderdagavond dat ik me wederom verbaasde over het wonder dat leven heet. Het was ook die donderdagavond dat ik een nieuwe, onomstotelijk bewezen ‘natuurwet’ leerde, want hoe grondig je alles ook voorbereidt en regelt, vandaag gold er maar 1 regel: ‘Maas… is de baas!’ 😉

Ilse en Niels, ik wens jullie alle goeds en alle liefde toe. Geniet van jullie (nu nog kleine) wonder!

Geboortereportage Rotterdam
Geboortefotografie in Rotterdam
Geboortefotograaf Rotterdam
Geboortefotografie Zuid-Holland
Geboortefotograaf Zuid-Holland
Geboortereportage Zuid-Holland
Ziekenhuisbevalling fotoreportage
Geboortefoto's
Bevallingsreportage
Dutch Birth Photographer

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.