Foto’s zijn belangrijk voor Danique en dat wordt meteen duidelijk wanneer ik de verloskamer binnen stap. Terwijl Danique op het punt staat in bad te gaan, proberen haar moeder en de moeder van Melvin 1 van de 2 van Danique’s spiegelreflexcamera’s op een statief te zetten, wat niet geheel vlekkeloos verloopt. Het valt me meteen op dat Danique’s moeder een heerlijke droge humor heeft. Ze vertelt me dat ze blij is dat ik er ben, want ‘ik maak over het algemeen foto’s met de lensdop er nog op’. Het schouwspel met het statief is op z’n minst vermakelijk te noemen, maar ik verplaats me al snel naar de badkamer waar het bad inmiddels is volgelopen. Het is inmiddels kwart over 5 in de morgen, 2 uur na het eerste appje van Melvin, waar ik overigens gewoon doorheen sliep. Gelukkig belde Melvin niet veel later, met het nieuws dat ze al op het punt staan om naar het ziekenhuis te gaan aangezien Danique al zo’n 4 cm ontsluiting heeft. Heerlijk die telefoontjes midden in de nacht, ik ben meteen klaarwakker.

“Nou, dat is om 10 uur een baby.”

Danique moet zich duidelijk goed concentreren als er een wee komt, maar tussendoor kletst ze nog honderduit en ik zie regelmatig een lach op haar gezicht. Ik loop nog even terug naar de kamer waar Danique’s moeder het eerste pakje uit de koffer haalt, inclusief mutsje met de naam ‘Lorraine’. Alles is duidelijk goed voorbereid, de kleine mag komen en als ik Danique mag geloven ‘bij voorkeur snel’. Iets na 6 uur wil Danique weer uit bad, het water begint koud te worden en ze kan haar draai niet echt meer vinden. Verloskundige Gardy stelt voor om nog een keer te kijken hoe ver de ontsluiting is gevorderd, 6-7 cm concludeert ze. Danique’s moeder kijkt op de klok, ‘Nou, da’s mooi, dat is om 10 uur een baby.’ We moeten er allemaal om lachen, behalve Danique, want zij worstelt zich inmiddels weer door een volgende wee. De weeën worden steeds heftiger en ik zie Danique meer en meer in zichzelf keren. Ze probeert een tijdje in bed te liggen, maar dat is toch niet heel comfortabel ondanks het feit dat ze erg moe is, dus na een klein half uur staat ze weer op en beweegt wat door de kamer. Nu de weeën intenser wordt vraagt ze om steun, het is prettig wanneer Melvin haar vasthoudt of wanneer haar moeder dichtbij is. Tegen 7 uur hoor ik haar voor het eerst ‘Ik kan niet meer’ zeggen en in de komende uren zal ik deze zin nog een paar keer horen.

Worstelend door de verloskamer

Om kwart over 8 kijkt Gardy opnieuw hoe ver de ontsluiting is gevorderd. Het gaat nog steeds ‘volgens het boekje’, maar Gardy geeft aan dat het kindje nog wel wat moet indalen. Danique heeft nu zo’n 8 cm ontsluiting. ’10 uur, het kan nog’, zegt haar moeder gekscherend. Inmiddels verdwijnt Danique steeds meer in haar roes, tussen de weeën door houdt ze haar ogen dicht in de hoop zich zo weer wat op te kunnen laden voor die volgende wee. Na het toucheren blijft Danique in bed liggen en ook Melvin probeert wat te rusten. Toch kan Danique geen echte rust vinden en al snel staat ze weer op, ondanks haar vermoeide voeten. Drie kwartier lang ‘worstelt’ ze door de kamer, soms steunend op Melvin, dan weer hangend tegen het bed of leunend tegen haar moeder. Af en toe geeft ze aan misselijk te worden en wordt het teiltje gepakt, maar tot echt overgeven komt het gelukkig iedere keer niet. Wanneer tegen half 10 de verpleegster binnen komt en Danique wordt gevraagd hoe het gaat, is haar antwoord to the point en veelzeggend: ‘Kut.’ Ze besluit om weer even in bed te gaan liggen, aangezien ze zo’n last heeft van haar voeten. Tijdens de weeën zie ik haar wiebelen met haar tenen, wellicht in de hoop dat dat wat afleidt van de pijnlijke weeën.

“Toch even kijken, bij mezelf kon ik dat niet zien.”

De persdrang neemt ondertussen steeds meer toe en iets na tien uur mag Danique actief mee gaan persen. Melvin, die bij het hoofdeinde van het bed staat, krijgt het ondertussen ook moeilijk en gaat even op een stoel zitten terwijl Danique’s moeder zijn plaats overneemt. Gelukkig gaat het na een paar minuten al beter en staat hij snel weer naast Danique. De geboorte van hun dochtertje, welke nu niet lang meer op zich laat wachten, wil hij absoluut niet missen en voor moeheid, duizeligheid en overige oncomfortabele gevoelens heeft hij nu gewoon geen tijd meer. Danique’s moeder gaat even aan het voeteneind van het bed staan en ze ‘verontschuldigt’ zich ten opzichte van haar dochter: ‘Ja, sorry hoor, ik wil toch even kijken, bij mezelf kon ik het zo niet zien.’ Het hoofdje wordt langzaamaan steeds beter zichtbaar, maar wanneer het hoofdje bijna geboren is laat de volgende wee lang op zich wachten. Wanneer ik later door de foto’s kijk zie ik dat het in werkelijkheid iets meer dan anderhalve minuut duurde, maar op dat moment voelde het als een eeuwigheid. Gelukkig gaat het daarna snel en binnen een paar seconden houdt Danique haar meisje in haar armen. Wat een ontlading, wat een emotie. In de minuut die volgt zie ik alle gevoelens op Danique’s gezicht de revue passeren. Ongeloof, ontlading, opluchting, maar bovenal blijdschap. Tranen van geluk stromen over haar wangen en ook Melvin houdt geen droge ogen. Een paar minuten later mag Melvin de navelstreng doorknippen en ik zie weer een nieuwe emotie op Danique’s gezicht verschijnen: pure trots. En terecht, ze heeft het maar mooi gedaan en volledig op eigen kracht.

Een en al trots

Een klein half uur later wordt de placenta geboren. Danique verliest echter meer bloed dan gebruikelijk en Gardy neemt contact op met de gynaecoloog om de situatie te beoordelen. In het uur dat volgt wordt met medicatie geprobeerd het bloeden te laten stoppen en dat lijkt – op de valreep – te lukken, dus gelukkig hoeft Danique niet naar de OK en kan ze lekker bij Melvin en haar kleine meid blijven. Intussen is ook het dienblad met beschuit met muisjes binnen gebracht, maar er is nog teveel hectiek in de kamer om rustig een beschuitje te kunnen nuttigen. Gardy doet ondertussen de controles. De kleine meid heeft niet heel veel zin om te ‘lopen’, maar dat is maar een kleinigheid, ze doet het fantastisch. Daarna wordt ze lekker warm aangekleed en mag ze weer met papa kroelen. Ook Melvin’s gezicht is nu een en al trots. Ik maak nog een foto van het hele geboorteteam (Danique’s moeder, Melvin’s moeder en uiteraard Danique, Melvin en Lorraine) en dan nemen we afscheid.

In de dagen erna hebben we nog een aantal keer contact. Met de kleine gaat het super en op de vraag of ze al een beetje een ritme hebben gevonden antwoord Melvin dat het ritme is dat hij overal doorheen slaapt en dan Danique hier en daar een uurtje slaap meepakt 😉 . Helaas wil Danique’s baarmoeder niet goed zakken en moet ze hiervoor over een aantal dagen weer voor op controle. Ik hoop dat de fysieke ongemakken inmiddels zijn achtergelaten en dat jullie met volle teugen kunnen genieten van jullie prachtige meisje. Ik wens jullie alle goeds!

Het medisch personeel op onderstaande foto’s is onherkenbaar in beeld gebracht i.v.m. privacy.

Geboortefotografie Rotterdam
Geboortefotograaf Rotterdam
Geboortereportage Rotterdam
Geboortefotografie Zuid-Holland
Geboortefotograaf Zuid-Holland
Geboortereportage Zuid-Holland
Bevallingsfotografie Rotterdam
Bevallingsfotograaf Roterdam
Bevallingsreportage Rotterdam
Bevallingsfotografie Zuid-Holland
Bevallingsfotograaf Zuid-Holland
Bevallingsreportage Zuid-Holland
Geboortefotografie
Geboortefoto's
Foto's van de geboorte
Fotoreportage ziekenhuisbevalling
Foto's van de bevalling

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.