Judith ken ik al een tijdje. Nou ja, ‘kennen’ is een groot woord. Ik heb haar mogen ontmoeten tijdens een geboorte een aantal jaar geleden. Een geboorte die me bij staat als de dag van gisteren en een geboorte waarbij haar werk en impact een diepe indruk op me hebben nagelaten. Het was toen, op het moment dat de aanstaande mama aangaf het niet meer aan te kunnen en pijnstilling te willen, dat Judith naast haar bed ging staan en haar met een enorm vertrouwen en rust begeleidde op haar eigen weg. Met een kracht die ik nog nooit op deze manier heb gezien, zette de mama in spe in no-time, zonder pijnstilling en met een oerkracht die z’n weerga niet kent een prachtig meisje op de wereld.
Ik was deze gebeurtenis alweer vergeten, of beter gezegd ik wist niet dat de Judith, die contact met me had gezocht voor het vastleggen van de geboorte van hun derde kleintje, deze Judith was. Totdat de deur openging en ik een gezicht zag die ik ‘ergens’ van kende. Het duurde even voordat ik de verhalen aan elkaar kon knopen.

Patat met kroketten

Het was een aangename ‘kennismaking’, ook met Rogier, de man van Judith. Als ik Rogier zou moeten omschrijven, dan komen de woorden ‘rustig’ en ‘droge humor’ direct in me op. Ik keek met de minuut meer uit naar het moment dat ik – mogelijk – zou mogen vastleggen, al was het alleen al vanwege de ‘belofte’ dat de frietpan aan zou gaan en we na de geboorte konden genieten van een bordje vette hap. Dat lachwekkende plaatje bleef een tijdje in m’n hoofd hangen.
Judith is een makkelijke bevaller, in de zin dat hun vorige kindje er binnen no-time was. Hoewel hartsvriendin Hester, tevens verloskundige, de geboorte zal gaan begeleiden heeft Judith voor de zekerheid een plan B, want Hester woont niet om de hoek dus mocht het echt heel snel gaan, kan Judith een verloskundige bellen die dichterbij woont. Maar dat heeft natuurlijk niet de voorkeur. Ik merk dat de mogelijke snelheid van bevallen met wat nerveus maakt. Normaal ervaar ik standby tijd niet als stressvol, maar deze keer ben ik toch wat meer gefocust op het overal mee naartoe nemen van mijn cameratas en ben ik nog meer bezig met het bedenken en plannen hoe ik ergens zo snel mogelijk weg kan, mocht de geboorte zich aandienen.

Geen polonaise

Op 27 oktober rond 22:30 uur stuurt Judith me een bericht dat het erop lijkt dat het is begonnen. Ik lig net in bed en ben meteen klaarwakker. Hester is al onderweg, dus alles in mij wil ook direct in de auto springen. De weeën komen om de 6-8 minuten en het kan nog alle kanten op, maar het schrikbeeld dat ik straks een woonkamer binnenloop en al een baby huiltje hoor is zo sterk, dat ik direct wil gaan rijden. ‘Op het gemak dan, goed?’, antwoord Judith nuchter. Ja hoor, natuurlijk… ‘op het gemak’ denk ik terwijl ik de snelheidsmeter zie bewegen tot boven de toegestane 130 km/u. M’n navigatie laat me nog een aantal keer rondjes door de wijk rijden (fijn zo’n opengebroken weg) en dan besluit ik m’n auto maar iets verderop te parkeren en de rest te lopen. Rond middernacht druk ik op de deurbel.
Rogier doet open en wanneer ik mijn hoofd om de deur van de woonkamer steek zie ik Judith op de bank zitten. De dikke buik is er nog steeds, dus ik ben in ieder geval op tijd. Ik zie dat bevalbad in de woonkamer al aardig vol begint te lopen, dus Judith kan erin wanneer ze dat wenst. De sfeer in de woonkamer is ontspannen, gezellig, humorvol en er wordt door iedereen volop gekletst. Judith doet vrolijk mee, maar om de paar minuten trekt ze zich heel even in zichzelf terug om een wee op te vangen. Rogier nestelt zich op de bank naast haar, met inachtneming van Judith’s ‘persoonlijke ruimte’. Aan polonaise heeft Judith geen duidelijk geen behoefte, ze doet het helemaal zelf en het is overduidelijk dat ze ook weet wat ze aan het doen is. Rogier zakt wat onderuit en sluit z’n ogen: ‘De enige die moet werken ben jij’, zegt hij gekscherend. ‘Effe’, is Judith’s gevatte antwoord. Het ziet er in ieder geval wel zo uit en soms vraag ik me af of het wel ‘werk’ is, het lijkt allemaal zo soepel te gaan.

“Schiet eens even op.”

Getoucheerd wordt er niet. ‘Als ie er morgenochtend nog niet is, dan gaan we maar ‘ns kijken’, zegt Judith. Tja, waarom niet, Judith zit heel ontspannen in het bevalproces en de dopler die Hester af en toe op haar buik houdt, geeft te kennen dat de kleine het ook prima heeft. De gesprekken gaan ondertussen lekker door en mijn kennis over ‘stoofperen’ wordt flink uitgebreid. Als ik de dames goed begrijp is ‘drank’ het sleutelwoord hierin. Port voor Judith en Hester is van de coubergh. Judith’s moeder vertelt nog een verhaal dat ze ooit eens bij de slijterij om ‘perenlikeur’ vroeg. Hoe dan ook, bij mijn volgende ronde stoofpeertjes ga ik toch ook eens een goede scheut drank proberen.
De enige die niet helemaal z’n draai lijkt te kunnen vinden is de kat ‘Bram’. Hij springt op de bank en knuffelt wat met Rogier, maar wanneer hij van de bank springt en ineens een groot mens met een grote camera ziet, staart hij me even verschrikt aan om vervolgens de benen te nemen naar de keuken. De voederbak biedt wat troost. ‘Hoor je het?’, zegt Rogier, ‘hij gooit eerst z’n brokjes op de grond voordat ie ze opeet’. Ik luister, en inderdaad. Gek – schattig – beest. Na z’n rondje comfortfood nestelt hij zich weer in een hoekje op de bank, maar wel minimaal met 1 oog open, slapen wil niet echt lukken. ‘Schiet eens even op’, zegt Rogier met gesloten ogen, ‘ik ben moe.’ Normaal gesproken kan dit best wel eens een rare en ongepaste opmerking zijn, maar nu en met Judith die het allemaal zo natuurlijk doet, is een dergelijke opmerking prima op z’n plaats. Ook Judith doet nog een duit in het humorzakje (ik ben benieuwd of het volgende door de censuur komt 😉 ). Ze vertelt over het oefenen met de epi-no en dat ze dat deze keer niet meer heeft gedaan. ‘Hij kan op marktplaats’, zegt ze gekscherend. ‘Inclusief potje dettol’, voegt Rogier toe. We moeten er allemaal hartelijk om lachen.

Een geboortefeestje

Rond half 2 geeft Judith aan in bad te willen en niet veel later belt Hester de kraamzorg, want deze bevalling is zeker geen vals alarm, de kleine zal er binnen een paar uur vast wel zijn. Wanneer Marian haar hoofd om de hoek steekt, zie ik een verbaasde blik van Judith. Hester heeft blijkbaar het nummer van de achterwacht gebeld, je weet wel, plan B, ofwel de kraamhulp die dichtbij woont en er dus sneller is dan de gewenste kraamverzorgende die wat verder weg woont. Maar Marian vindt de vergissing totaal niet erg en schuift aan bij de grote eettafel. Hester heeft een homeopathische cursus gevolgd en Marian wil alles weten van de verschillende korrels/druppels die Hester bij zich heeft. Ook Judith krijg wat homeopathische ‘snuifjes’ en Rogier noemt het voor het gemak ‘drugs’. Het moet er voor een buitenstaander ook wel hilarisch uitzien, een aanstaande mama in bad, met een verloskundige die een glazen miniflesje onder haar neus houdt terwijl de inhoud ervan gulzig naar binnen wordt gesnoven. Maar tijdens deze bevalling kan alles. Ik bedenk me dat van alle geboortes die ik heb mogen vastleggen, dit de bevalling is, die het minst op een bevalling lijkt. Het lijkt meer op een feestje, een babyshower in bad, maar dan zonder cadeautjes en blauwe of roze cupcakes.

Gelukkig is er ductape

Dan meldt Wilna zich en Marian gaat weer naar huis. De weeën worden ondertussen wel wat intenser, maar nog steeds is er voor Judith tussen de weeën door tijd om te kletsen. Hester zit op een kinderstoeltje naast het bad en werkt aan haar breiwerkje. ‘Ik heb nog nooit zoveel gebreid tijdens een bevalling, ik denk wel 1 cm per uur’, zegt ze gekscherend. Het bovenste gedeelte van het bevalbad is wat aan de zachte kant en met het bijgeleverde pompje blaast Hester ‘m weer op. Wanneer het pompje weer uit staat (jeetje, wat maakt dat ding een kabaal), horen we een sissend geluid. Er blijkt een minuscuul gaatje in het bevalbad te zitten. Maar gelukkig is er ductape. Helemaal perfect werkt ‘t overigens niet (tja, ductape van de action of zo) en af en toe steekt Rogier z’n tenen uit om het ductape weer aan te duwen. Het maakt ook niet meer uit, want langzamerhand beginnen de weeën de vorm van persweeën aan te nemen en ineens valt het me op dat het geklets automatisch tot een stilte is geworden, alsof iedereen instinctief voelt dat praten niet meer past.

Er nog niet helemaal zijn

Na een aantal persweeën geeft Judith aan dat ze de kleine tijdens een wee op het schaambot voelt duwen. Daarom besluit ze om een andere positie te proberen en draait zich om. Op handen en knieën werkt Judith zich door de laatste weeën heen, en dankzij het lampje van Hester (handig zo’n k*tlampje, volgens Rogier 🙂 ) is goed te zien dat de kleine er nu echt aan komt. ‘Mag ik ‘m aanpakken?’, vraagt Judith en Hester antwoordt instemmend. Wanneer de kleine boven water is, is de ontlading groot. ‘Het is een jongen’, zegt Rogier en ik zie heel even een verbaasde blik op het gezicht van Judith. Zo blij dat de kleine er is en er dus geen seconde aan gedacht om te kijken of het een jongen of meisje is. En wat doet het er eigenlijk ook toe, als de kleine maar gezond is. Gezond lijkt de kleine wel, alhoewel hij wat moeite lijkt te hebben met ademen. Hester stelt voor om de kleine, die de prachtige naam Samuel heeft gekregen, en even rechtop tegen Judith aan te houden. Na een paar keer op z’n rug te hebben gewreven is daar die eerste huil. Echter na een tijdje lijkt Samuel ‘er toch nog niet helemaal te zijn’, daarom helpt Hester hem met wat extra zuurstof. Als Judith haar kleine ventje daarna weer tegen zich aanhoudt en Hester over zijn rug wrijft is daar de ‘echte’ huil. Ja hoor, die is hartstikke overtuigend. Niet veel later wordt de placenta geboren, die Judith zelf opvangt. Judith’s moeder is ondertussen naar beneden gekomen en feliciteert haar dochter. Zo mooi om dit ook vast te mogen leggen.

Omdat het water wat aan de koude kant is stelt Hester voor om uit bad te gaan. Rogier neemt Samuel van Judith over en nestelt zich op de bank. De kleine man voelt zich duidelijk op z’n gemak en lijkt zelfs een klein slaapje te doen, maar al snel begint hij te zoeken. Trek!! Gelukkig heeft mama daar een oplossing voor en als ze eenmaal op de bank is geïnstalleerd legt ze Samuel voor het eerst aan. De eerste beschuit met muisjes volgt al snel.

Een lange knul

Wanneer we boven zijn maak ik een foto van Samuel en de placenta. De navelstreng is nog niet doorgeknipt (een zogenaamde halve lotusbevalling), dat mag Rogier zo doen. Ruben en Aron zijn inmiddels ook wakker en Ruben komt als eerste binnen. Hij is duidelijk blij om Hester te zien en verwelkomt haar met een grote knuffel. Daarna wijst Hester naar het kleine frummeltje op bed. Niet snel daarna komt ook Rogier binnen met Aron. Beide knullen kijken zowel nieuwsgierig als een beetje terughoudend naar hun nieuwe broertje, het is ook allemaal best spannend. Aron en Rogier trekken zich even terug, maar Ruben kruipt bij Hester op schoot en kijkt van een afstandje naar z’n kleine broertje. Als Judith ook boven is nestelt Ruben zich tegen haar aan en dan knipt Rogier de navelstreng door. Direct daarna doet Hester de controles, waarbij ze Ruben precies vertelt wat ze aan het doen is. Samuel wordt gewogen (3710 gram), hij wordt opgemeten (55 cm, een lange knul) en Hester laat Samuel zelfs even ‘lopen’. Ruben volgt het allemaal van een afstandje. Tot slot laat Hester nog even zien hoe Samuel in mama’s buik heeft gezeten. Als de controles zijn gedaan vraag ik Judith of ik nog iets kan vastleggen en ze geeft aan dat het zo goed voor haar is. Dan nemen we afscheid.

Deze geboorte was een waar feestje. We hebben gekletst over de meest gekke dingen, we hebben gelachen om van alles en toen de kleine bijna kwam, was het sereen stil in de woonkamer. Met 3 kerels is het gezin compleet, begreep ik. En stiekem, vind ik dat best jammer, want van dit soort ‘feestjes’ krijg je nooit genoeg. Trouwens… ik heb nog een lekkere bord patat tegoed ;-). Hoe dan ook, ik wens jullie alle goeds voor de toekomst!

Geboortefotografie
Geboortefotografie Kapelle
Geboortefotografie Zeeland
Geboortereportage Kapelle
Geboortereportage Zeeland
Geboortefotograaf Zeeland
Geboortefoto's
Foto's van de geboorte
Bevallingsfotografie Kapelle
Bevallingsfotografie Zeeland
Birthphotographer Zeeland

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.