Geboortefotografie in Eindhoven | Een badbevalling met hypnobirthing

Oervrouw. Dat is het woord wat als eerste door mijn hoofd gaat als ik aan deze geboortereportage denk…..

Het is vroeg als op dinsdag 7 oktober mijn telefoon gaat. Ik lig nog te slapen, maar als het geluid van de telefoon me uit dromenland haalt weet ik direct waar het om gaat: ‘Yes, ze belt. Ik mag, jippie, jippie’. Het is inderdaad Loes die me vertelt dat de weeën zijn begonnen. Ik ben meteen klaarwakker en sprint uit bed. Geen make-up, geen ontbijt (er ligt nog een oude – en inmiddels taaie – liga in de kast) en snel de auto in. Het is 5 over half 7 als ik de snelweg op draai. Bestemming Eindhoven. Volgens mijn navigatie kom ik aan om 7:25. Tegen de tijd dat ik bij Breda rijd, heb ik al 3 minuten van de verwachte aankomsttijd ‘afgereden’. Ik ben sinds lange tijd weer eens ouderwets nerveus. Het is de eerste geboorte die ik mag fotograferen en aangezien ik op het gebied van bevallen (helaas) nog geen ervaringsdeskundige ben heb ik werkelijk geen idee wat me te wachten staat. Natuurlijk heb ik wel eens naar naar bevallingsdocu’s op televisie gekeken, maar ik kan nou niet zeggen dat ik daar direct heel vrolijk van werd. In het echt schijnt het anders te zijn, heb ik vaak horen zeggen. Over een paar uur zal ik dat kunnen beamen, of tegenspreken natuurlijk 😉 . In de buurt van Tilburg begint het verkeer te ‘stropen’. Verdorie, nee toch? Niet vandaag! Ik zie dat mijn lief een app’je heeft gestuurd: 10 minuten vertraging. Mijn handen beginnen inmiddels wat aan mijn stuur te plakken. Het zal toch niet zo zijn dat Loes straks met een kleine dreumes op de bank zit – en ook nog tijd heeft gehad voor een uitgebreide warme douche – als ik uiteindelijk aan kom. Ik heb begrepen dat de bevalling van de eerste ook relatief snel is gegaan.

Om 7:28 rijd ik de straat in. De file-schade viel gelukkig mee. De ouders van Loes doen open: ze komen Luuk ophalen, want die mag mee naar opa en oma. Phoeh… ik ben nog op tijd. De verloskundige is boven voor wat controles. Ik mag ook even naar boven om hallo te zeggen. Ik neem mijn camera uiteraard mee, zodat ik wat proef foto’s kan maken. Het is vrij donker in de kamer, dus ik moet even zoeken naar de goede camera instellingen. De kamer is warm, evenals de sfeer. Op de achtergrond draait rustgevende muziek en Loes ligt al in het bad waarin de kleine straks geboren zal worden. Ik probeer stil te zijn, maar het klik-klak van mijn spiegelreflexcamera lijkt vandaag veel meer herrie te maken dan normaal. En ik wil de sereniteit die in de kamer hangt zeker niet doorbreken. Als ik tevreden ben over de camera instellingen ga ik snel weer naar beneden. Aan alles voel ik dat Loes het helemaal zelf gaat doen en nu haar ruimte nodig heeft. In haar eigen wereld, volledig gefocust op dat wat zij nu mag doen (ik schrijf hier heel bewust ‘mag’ in plaats van ‘moet’) 🙂 .

Samen met de verloskundige en Alfred (de partner van Loes) eten we een boterham en vertelt Alfred honderduit over de (zwangerschaps)periode in Singapore. Alfred zet nog een kop thee, ook voor de kraamverzorgster die inmiddels is gearriveerd. De verloskundige gaat naar boven om te kijken hoe het met Loes gaat. Al vrij snel komt zij weer naar beneden: ‘Kom maar naar boven, het is bijna zover’. Huh? Nu al? Adem in, adem uit. There we go. Door de lens van mijn camera mag ik alles aanschouwen. Oh, wat is dit mooi. En wat een oervrouw zit er in deze kamer in bad. Volledig in haar eigen wereld, om zo dadelijk het kindje dat zij 9 maanden heeft gedragen op de grote wereld te kunnen zetten. Op de muziek en een nauwelijks waarneembare zucht of kreun na is het stil in de kamer. Het moment is intiem, sereen en spiritueel. Misschien is woord Goddelijk zelfs beter passend als omschrijving. Voordat ik het me goed en wel realiseer is daar de kleine. De handelingen gaan zo automatisch, natuurlijk en snel. De kleine krijgt een handdoek om zich heen geslagen en een mutsje op. En… oh ja…. voordat we het zouden vergeten, even kijken: ‘Het is een meisje!’

Na een klein kwartier laten we het bad achter ons en gaan we met zijn allen naar de slaapkamer (brrr, wat lijkt het hier koud), waar de verloskundige straks de controles zal doen. Op de vraag van de kraamverzorgster wat de naam van de kleine zal zijn, antwoordt Loes dat ‘We nog even in conclaaf moeten.’ Ik ben zeer verbaasd, want zoiets weet je toch vooraf al? Loes vertelt dat ze twijfelen over 3 namen en willen kijken wat ze het beste vinden passen. Eigenlijk vind ik dat wel een hele mooie gedachte en tevens zeer respectvol naar het nieuwe (en unieke) leven dat op dit moment in haar armen ligt. Over de 2e naam bestaat geen enkele twijfel. Deze was vooraf bepaald: Saskia. Ter nagedachtenis aan een vriendin die helaas met vlucht MH17 het leven heeft moeten (ver)laten. Ik vind het dan ook heel symbolisch als ik (toevallig) het witte armbandje (met daarop een gedeelte van de tekst ‘nooit vergeten’) en de voetjes van de kleine in één keer haarscherp in beeld krijg. Klik-klak.

Geboortefotografie Noord-Brabant

De kleine krijgt een eerste borstvoeding en daarna volgen de controles door de verloskundige. Alles ziet er goed uit. Als Loes een douche neemt, is het – eindelijk – papa tijd en krijg ik de kans om het pasgeboren kleintje samen met haar vader vast te leggen. Voor en tijdens de bevalling ondersteunend en verzorgend. In de kantlijn, maar constant aanwezig, betrokken en behulpzaam indien nodig. Een kalme persoonlijkheid, die nu de liefde en trots de vrije loop laat. Het is prachtig om dit (ook intieme) moment te mogen vastleggen. In afwachting van het eerste bezoek loop ik naar beneden om een andere lens te pakken. Mijn blik valt direct op de salontafel. Oh ja, thee! Ergens ‘onderweg’ zijn we dat totaal vergeten. Ik moet glimlachen als ik de 3 glazen op tafel zie staan, 1 half leeg gedronken, 1 nog helemaal vol en het laatste glas nog niet getransformeerd van water naar thee. Hoe onbelangrijk op een dag als deze.

Geboortereportage Eindhoven

Luuk en de ouders van Loes arriveren en maken kennis met hun zusje en kleindochter. De cadeaus, slingers en beschuit met muisjes volgen al snel. Om ongeveer 1 uur vind ik het tijd om afscheid te nemen en het gezin versie 2.0 haar rust te gunnen. ‘Oervrouw’ gonst het op de terugrit door mijn hoofd. Ja, diep respect voor deze vrouw. Ze heeft op een werkelijk prachtige manier het leven gegeven aan een dochter.

“Naam = Dakota Saskia Dortmans” lees ik om 15:18 op what’s app. Ik glimlach.

Van harte welkom, Dakota. Het was me een eer en een genoegen om je entree in dit leven te mogen vastleggen.

Geboortefotografie in Eindhoven

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.