Nieuw leven is een groot cadeau. Maar dat betekent niet dat je nieuw leven ook cadeau krijgt. Ik zeg wel eens gekscherend dat een kindje over het algemeen niet tussen de aardappels en de vanillevla komt en de geboorte van de kleine man van Sanne en Laurens was hierop geen uitzondering. Het verhaal begint met geduld. Veel geduld.

13 september 2018, de uitgerekende datum, gaat voorbij met een app’je dat alles nog rustig is en het duurt nog een kleine week voordat het bericht volgt dat de verloskundige Sanne – voor zover mogelijk – gestript heeft. Het is dan woensdag 19 september, 6 dagen na de uitgerekende datum. Een aantal dagen later laat Sanne me weten dat ze net terug komen van de verloskundige en dat strippen nog steeds niet echt mogelijk was. De volgende stap is een afspraak met de gynaecoloog, die nog wat checks zal doen waarbij meteen wordt bekeken of en wanneer er zal worden ingeleid. Die afspraak staat gepland voor de volgende dag, 23 september. Na controle bij de gynaecoloog blijkt dat de baarmoeder inmiddels toch aan het verstrijken is en dat Sanne één cm ontsluiting heeft. Er is een afspraak gemaakt voor de volgende dag in Amersfoort om de verdere inleiding te starten ‘Mocht er niks gebeuren vandaag/vannacht.’ En inderdaad, die dag en nacht blijft het verder rustig.

De volgende ochtend laat Sanne me weten dat er een ballonnetje is geplaatst en dat ze weer naar huis mogen. De ballon zorgt wel voor meer activiteit (harde buiken), maar mochten de weeën niet verder doorzetten, dan worden ze de volgende ochtend weer verwacht voor controle en verdere stappen. De volgende ochtend stuur ik een bericht om te vragen hoe het gaat en wat ‘de status’ is. Op dat moment komen ze net terug van de controle bij de verloskundige. Sanne schrijft dat er in ieder geval vooruitgang is en dat ze nu op 4 cm zit. Ik frons mijn wenkbrauwen, 4 cm, ja dan heeft het ballonnetje zeker wat gedaan. Het plan is nu om de vliezen te breken en door middel van weeopwekkers het proces wat te gaan stimuleren. We spreken af dat Laurens me rond een uur of 2 zal bellen om verder af te stemmen.

Als we elkaar om 2 uur aan te telefoon hebben is er niet zo veel nieuws te melden. Weeën komen om de 5-6 minuten, maar dat mag nog wel wat intensiveren. Er is ook nog geen inwendig onderzoek gedaan. We spreken af dat ik alvast die kant op ga rijden (mijn moeder woont halverwege), dan ben ik in ieder geval wat dichter in de buurt voordat de verkeersdrukte echt begint. Rond half 4 sta ik met een kop thee bij mijn moeder op het balkon, wanneer Laurens me laat weten dat de weeën nu flink in frequentie en intensiteit toenemen. Ik besluit het avondeten bij mijn moeder over te slaan en voor de zekerheid te gaan rijden. Eten kan altijd in het ziekenhuis nog. Rond 5 uur arriveer ik bij het Meander Ziekenhuis in Amersfoort en neem ik nog even de tijd om naar de hoofdingang te lopen en een foto van het ziekenhuis te maken, waarna ik me bij de receptie van afdeling verloskunde meld. Het avondeten moet nog maar even wachten. Wanneer ik binnenkom zie ik Sanne in bed liggen met een ‘afstandsbediening’ in haar hand, een ‘afstandsbediening’ met maar 1 knop, een magische, dat wel. Dankzij de Remifentanil die vrij komt bij een druk op de knop zijn de weeën nu een stuk draaglijker.  Ik begrijp dat Sanne om een ruggenprik heeft gevraagd, maar op het moment dat ik binnenstap zijn ze met verloskundige aan het overleggen wat ze wil doen. Een ruggenprik of het zo aankijken met de remifentanil. ‘Ik probeer het zo wel even’, zegt Sanne, maar de verloskundige benadrukt dat het straks wellicht niet meer mogelijk is om nog een epiduraal te plaatsen. ‘Ik ga het zo proberen.’ zegt Sanne en daarmee lijkt de beslissing genomen. Hoewel de scherpste randjes van de weeën worden weggenomen, moet Sanne zich nog flink concentreren om ze te kunnen opvangen. Gelukkig is er tussen de weeën door (kort) tijd om op adem te komen en af en toe is er zelfs nog ruimte voor een grapje en een lach. Ik maak een foto van het Yahtzee blok op het nachtkastje, ‘We zijn niet ver gekomen’, reageert Laurens. ‘Nee, wel jammer voor jou, je stond er goed voor’, zeg ik. ‘Meestal win ik hoor’, zegt Sanne terwijl ze nog een keer op het knopje van de ‘afstandsbediening’ drukt. Aha, een wee.

Het is rond half 7 wanneer ik aan Sanne hoor dat ze het moeilijk heeft. In plaats van het opvangen van weeën lijkt het meer op een wegdrukken van een haast niet te negeren drang. Persdrang? Ik stel voor om toch maar op het rode knopje te drukken, misschien is het handig als er nog even gekeken wordt. Sanne blijkt inderdaad volledige ontsluiting te hebben en ze mag gaan persen. Het is eerst even zoeken en voelen maar met hulp van de verloskundige voelt Sanne precies hoe ze haar kindje naar buiten kan drukken en met elke wee durft ze meer kracht te geven. Laurens vraagt of Sanne nog op de baarkruk wil, want dat hadden ze ‘geoefend’. Wanneer Sanne op de baarkruk zit en Laurens haar liefdevol vasthoudt maak ik de ene foto na de andere. Dit lijkt zo vertrouwd, dit is zo prachtig, dit is zo prachtig samen. Ik word er stiekem een beetje emotioneel van (ok, nu is het niet meer stiekem).

Helaas daalt de kleine niet verder in en na een kleine 45 minuten op de baarkruk wordt voorgesteld om nog even op bed te gaan liggen. De verloskundige maakt nog een echo om te kijken of de kleine goed ligt, maar ondanks dat dit wel het geval is daalt te kleine niet verder. Uiteindelijk, na bijna 2 uur persen, wordt besloten om Sanne en de kleine man te gaan helpen. En met hulp van de vacuumpomp en een knip wordt kleine Vigo – eindelijk – om 1 minuut over 9 geboren. De ontlading is groot. De ouders van Sanne en Laurens zitten inmiddels al een tijdje beneden te wachten, maar hun geduld wordt nog verder op de proef gesteld, wanneer blijkt dat de placenta niet vanzelf loslaat en Sanne, tegen half 11, naar de OK gereden wordt. Ze zal daar onder narcose gaan. Ik overleg even met Laurens, het kan namelijk nog wel even gaan duren, maar – uiteraard – blijf ik wachten. Ik maak nog een aantal foto’s van papa en Vigo die alleen zijn achtergebleven en ook van de controles die plaatsvinden. Tegen middernacht mag Laurens naar de verkoeverkamer om zijn vrouw en zoon te gaan halen. Iets na 12 uur wordt Sanne weer de kamer ingereden en kan Vigo weer heerlijk bij zijn moeder liggen. Een eerste poging voor borstvoeding wordt ondernomen en Vigo hapt er gulzig op los. Om 10 over twaalf komen eindelijk de ouders van Sanne en Laurens binnen om de kleine aanwinst te bewonderen. Ik maak nog een aantal foto’s van het moment en dan besluiten we afscheid te nemen.

Het was wederom een intense, emotionele reis. Geen reis over een strak geasfalteerde snelweg, maar een reis over een onverharde weg, met hobbels en bochten en een flinke dosis geduld. Maar ondanks de weg was de bestemming de reis en het bijbehorende wachten meer dan waard. 2 weken later stuurt Sanne me een app’je met een foto van kleine Vigo. Wat een prachtig, innemend mannetje. ‘Heb je nog oppas nodig?’, vraag ik gekscherend, maar stiekem meende ik elk woord. Sanne, Laurens en kleine Vigo, ik wens jullie een prachtige verdere reis toe!

Het medisch personeel op onderstaande foto’s is onherkenbaar in beeld gebracht i.v.m. privacy.

Geboortefotografie Amersfoort
Geboortefotograaf Amersfoort
Geboortereportage Amersfoort
Geboortefotografie provincie Utrecht
Geboortefotograaf provincie Utrecht
Geboortereportage provincie Utrecht
Bevallingsfotografie Amersfoort
Bevallingsfotograaf Amersfoort
Bevallingsreportage Amersfoort
Geboortefotografie ziekenhuisbevalling
Ziekenhuisbevalling
Geboortefoto's
Foto's van de geboorte
Birthphotography Netherlands
Birthphotographer Netherlands
Geboorte vastgelegd
Fotoreportage van de geboorte
Fotoreportage geboorte Amersfoort
Geboortefotografie

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.