Het is vrijdag 18 april, 5 dagen voor de uitgerekende datum, wanneer ik een berichtje van Anika krijg. Sinds die ochtend heeft ze om de 10 minuten weeën. De verloskundige is rond 10 uur langs geweest en heeft vastgesteld dat ze al zo’n 2-3 cm ontsluiting heeft. Er is afgesproken dat de verloskundige eind van de middag weer contact opneemt om te kijken hoe het er dan voorstaat. Ik schiet meteen in de stress, aangezien er ook een andere geboorte aan de gang is. Gedurende de rest van de ochtend en middag ben ik druk aan het appen met collega-fotografen om te kijken wie het van me over zou kunnen nemen, mocht het nodig blijken te zijn.

Ze is een bikkel

Iets voor vier krijg ik een bericht van mijn andere klant, dat het niet lang meer gaat duren en voordat ik in mijn auto spring stuur ik Anika en Martijn een bericht ‘Hoe is het bij jullie?’. De voorspelling, voor zover dat mogelijk is bij geboortes, is dat het ergens vannacht/morgen verder door zal zetten. Op dit moment blijven de weeën wel komen, maar zijn nog erg onregelmatig. Ik slaak een zucht van verlichting, dat betekent dat ik beide geboortes waarschijnlijk zelf kan vastleggen. Rond 19:00 uur laat Anika me weten dat de weeën nu om de 6-7 minuten komen en zo’n 40 seconden duren. Dat mag nog wel wat frequenter en langer, dus ik denk dat het nog wel even kan duren. Maar je weet nooit, geboortes zijn net zo veranderlijk als het weer. ‘Je appt nog zelf’, antwoord ik gekscherend. ‘Tussen de weeën door’, antwoordt Anika en Martijn voegt toe ‘Ze is een bikkel.’ Ja, dat is ze en daar mag ik later deze nacht nog veel meer van zien. Wat een voorrecht! Om 23:00 uur laat ik weten dat ik ga slapen en dat ze me echt moeten bellen als ze op WhatsApp binnen 15 minuten geen reactie hebben.

Martijn antwoord dat ze binnen nu en een half uur de verloskundige gaan bellen. De afgelopen anderhalf uur kwamen de weeën om de vijf minuten, alleen onder de douche zakten ze iets af. Een uur later bericht Anika me dat de verloskundige tussen 3 en half vier weer terugkomt om te beoordelen of ze dan naar het ziekenhuis zullen gaan. Op dit moment heeft Anika 4 cm ontsluiting. Hopelijk zal dat over een paar uur rond de 5-6 cm zijn. In mijn hoofd maak ik het snelle rekensommetje, dat betekent dus dat ik nu nog zo’n 3 uur kan slapen, wat een cadeau 😉 .

Al 8 cm ontsluiting

En dat klopte, ik had ongeveer 3 uur kunnen slapen, mits ik wat meer rust in m’n lijf had gehad. De wetenschap dat er elk moment een berichtje binnen kan komen en dat ik straks weer op pad mag geeft simpelweg teveel adrenaline om goed te kunnen slapen. Rond half 3 komt dan ook het voor mij verlossende berichtje ‘we zijn onderweg naar het ziekenhuis’ en ik antwoord gretig ‘ik kom eraan’. Anika heeft op dat moment zo’n 5-6 cm ontsluiting. Ik vraag om nog even door te geven in welke verloskamer ze straks liggen en dan zet ik mijn navigatie aan. Een uur later, ik moet dan nog een klein kwartier voordat ik bij het Meander ziekenhuis in Amersfoort aankom, laat Martijn me weten dat Anika al zo’n 8 cm ontsluiting heeft. Ik druk m’n gaspedaal net wat dieper in en iets over half 5 rijd ik de parkeergarage binnen.

Wanneer ik de verloskamer binnen kom begrijp ik dat er licht meconium in het vruchtwater is aangetroffen en de begeleiding zal worden overgedragen aan het ziekenhuis. Ondertussen zucht Anika haar weeën weg alsof het niets is (ik weet zeker dat zij dit niet zal beamen, maar het zag er zo gemakkelijk uit), wat een heldin! Om 10 over 5 stelt de verloskundige zo’n 8-9 cm ontsluiting vast, echter de verloskundige van het ziekenhuis stelt dit bij naar 7-8 cm. De kleine dame is ook nog zo beweeglijk, mogelijk wisselt de hoeveelheid ontsluiting hierdoor een beetje. De weeën worden echter steeds intenser, Anika begint steeds meer druk te ervaren, en om half 5 zegt ze ‘ik kan het niet meer, geef me wat tegen de pijn’. De verloskundige legt haar de verschillende mogelijkheden uit en Anika geeft aan de voorkeur te hebben voor remifentanil, ofwel ‘het pijnpompje’. De verpleegkundige gaat de pijnstilling voorbereiden en de verloskundige haalt de benodigdheden voor het aanleggen van het infuus.

Een handje helpen?

Wanneer de verloskundige terug is probeert ze het infuus aan te leggen, maar Anika is ‘nogal moeilijk te prikken’ en de eerste poging mislukt dan ook. De weeën zijn op dat moment echter zo intens en het is duidelijk merkbaar dat Anika worstelt met de persdrang. Daarom stelt de verloskundige voor om nog een keer te toucheren. Mocht Anika volledige ontsluiting hebben is het niet zinvol meer om nog aan pijnmedicatie te beginnen. En, zoals al een klein beetje verwacht, heeft Anika om 5:45 uur volledige ontsluiting, dus de aandacht verschuift van pijnmedicatie naar het voorbereiden om te persen. Rond 6 uur mag Anika actief mee gaan persen. Hoewel de kleine wel zakt, lijkt het alsof ze achter een randje blijft steken. De verloskundige legt uit dat ze mogelijk een knip moet gaan zetten om de kleine een handje te helpen. Bij de volgende wee zal ze in ieder geval vast een verdoving inspuiten. Anika kijkt verschrikt, maar de verloskundige zegt ‘geloof me, die wee doet meer pijn, de verdoving voel je niet eens’. De volgende wee wordt de verdoving gezet en volgens mij heeft Anika daar inderdaad niets (of niet veel?) van meegekregen.

Wanneer de volgende wee voorbij is vraagt Anika ‘en, heb je geknipt?’ De verloskundige schudt haar hoofd. ‘Ik wacht nog even’, zegt ze. En ik weet precies waarom. Het hoofdje is ineens een stukje verder gekomen en een volgende wee (of die daarop) zal de kleine geboren gaan worden. Ik maak wat foto’s van het moment dat het hoofdje inderdaad geboren wordt echter ik sta precies aan de ‘verkeerde’ kant. Ik twijfel even of ik nog tijd heb om naar de andere kant van het bed te lopen, maar de verpleegkundige wenkt me, kom maar. Dus ik ren naar de andere kant van het bed en kan nog net wat foto’s maken voordat de kleine, om 6:13 uur, daadwerkelijk geboren wordt.

Kijk nou, dit hebben wij gemaakt

In de minuten erna zie ik de grootste ogen die ik ooit heb gezien. De verbijstering op Anika’s gezicht is enorm en ze roept uit ‘ik kan het niet geloven, hebben we dit echt gedaan?’ En dan richt ze zich naar Martijn ‘Kijk nou, kijk nou, dit hebben wij gemaakt.’ De grote ogen maken al snel plaats voor een enorme glimlach. Hoe gaat ze heten, vraag de verloskundige? ‘Fiene Marie Willemijn’ zegt Anika vol trots. Martijn en Anika voelen beide aan de navelstreng en wanneer deze is uitgeklopt, knipt Martijn ‘m door. Een aantal minuten later wordt de placenta geboren en de verloskundige laat deze zien. ‘Phoe’, verzucht Anika, ‘Het deed wel heel veel pijn, maar het was het allemaal meer dan waard.’ Een dergelijke opmerking heb ik niet vaak gehoord zo snel na de geboorte 😉 .

De kleine Fiene wordt uitgebreid bekeken en bewonderd. Die kleine teentjes, die kleine vingertjes, die volle bos haartjes, dat kleine neusje, die bolle wangetjes, het is gewoon te mooi en lief om niet aan te raken. Martijn belt z’n ouders en daarna belt Anika haar vader. Het duurt even voordat ze ‘m te pakken krijgt. Ook broer en zus worden ingelicht en uiteraard komen ze zo snel mogelijk kijken. Niet snel daarna worden de beschuitjes binnengebracht en wordt Fiene nagekeken door de assistent kinderarts. De kleine meid doet het hartstikke goed en met 3695 gram heeft ze een prachtig gewicht. Anika’s moeder maakt Fiene nog even schoon, want haar eerste poepje is binnen een half uur al een feit. Daarna mag ze nog even lekker bij mama liggen, waar een eerste poging tot borstvoeding wordt ondernomen. Fiene lijkt een aantal keer goed aan te happen, maar valt daarna lekker in slaap. Zo’n geboortereis is ook best vermoeiend!

Zo veel trots, zo veel liefde

Anika geeft aan zo te willen douchen, bij voorkeur voordat het eerste bezoek komt. De verpleegkundige meet nog even hoe lang de kleine dame is (52 cm) en daarna trekt de moeder van Anika Fiene een luier en rompertje aan. Ze is dat duidelijk nog niet verleerd. Martijn worstelt daarna wat met het pakje van Fiene (wie doet er toch ook zoveel knoopjes op?), maar hij blijft positief: ‘Over een week gaat het een stuk beter’. Wanneer Fiene is aangekleed, inclusief muts met strik die bijna nog groter is dan haar hoofdje, laat haar moeder haar aan Anika zien. Ze slaat haar handen tegen haar gezicht en roept uit ‘kijk nou, kijk nou toch’. Martijn nestelt zich op de bank bij het raam en pakt Fiene aan, zodat Anika kan gaan douchen, echter zo ver komt het niet, want haar vader, zus en broer zijn al gearriveerd.

Als fotograaf vind ik dit één van de mooiere momenten, het is zo bijzonder om de band tussen vader en dochter te kunnen vastleggen. Het meest intense wordt vaak zonder woorden gecommuniceerd en ligt juist besloten in die ene blik, die ene aanraking of glimlach. Ook nu is het weer zo duidelijk zichtbaar. Zo veel trots en zo veel liefde. Ik slik zelf een stukje emotie weg en fotografeer door, want ook het weerzien tussen zusje en zus is een bijzonder moment. Ondertussen zit de vader van Anika op de bank naast Martijn en niet veel later ligt Fiene in zijn armen. Anika’s broer zit naast hem en bekijkt zijn kleine nichtje, eerst – veilig 😉 – van een afstandje, maar niet veel later heeft ook hij de kleine meid met grote strik in z’n armen. En natuurlijk mag Anika’s zus Fiene ook even vasthouden.

Pittig kroketje

Het volgende begrijpt waarschijnlijk niemand, behalve degenen die op dat moment aanwezig waren…..  En ineens waaide er een ijzige wind door de kamer. Anika roept iets over een ‘pittig kroketje’ en ik zie om me heen een aantal mensen fronzen. Leek de tijd de afgelopen uren te hebben stilgestaan, nu wordt deze in één klap weer aangezet en meteen in de hoogste versnelling. Maar eigenlijk kan dat maar 1 ding betekenen. Het is tijd om te gaan en bij voorkeur zo snel mogelijk. Tijd om – straks – naar huis te gaan, in je eigen omgeving waar de komende tijd, de tijd weer lekker stil mag staan.

Lieve Anika en Martijn, het was een voorrecht om de geboorte van jullie dochter te mogen vastleggen en de woorden die Martijn uitsprak ergens in het begin van deze intense geboortereis waren absoluut waar: Anika, je bent een bikkel. En een heldin! Het ga jullie goed. X.

De zorgverleners op onderstaande foto’s is onherkenbaar in beeld gebracht i.v.m. privacy.

Geboortefotografie Amersfoort
Joanne Priscilla Geboortefotograaf
Joanne Priscilla Geboortefotografie
Bevallingsfoto's
Geboortefoto's
Foto's van de bevalling
Foto's van de geboorte
Bevallingsreportage Amersfoort
Bevallingsfotograaf Amersfoort
Bevallingsfotografie Amersfoort
Geboortereportage Amersfoort
Geboortefotograaf Amersfoort

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.